Ең қараңғы сәтімдегі мейірім мен жолбасшылық сұрау
Әс-сәлему алейкум, құрметті ағайын-әпкелер. Қайғы мен өкінішпен ауырған жүректен жүгініп келемін. Мұсылман әйлімі ретінде иманмен өсіп, өзім ешқашан ойламаған жерде қалдым: дінімнен алыс кетіп қалдым. Жылдар бойы бағынмау, Рамазанды назардан тыс қалдыру және терең өкінетін харам әрекеттер қатарына жатқан ауыр күнәлер жасадым. Соңғы алты ай бойы бұл мені терен депрессияға батырды. Күнә менен соншалықты ауырғылау сезімі туындап, өзімнің жасаған қателіктері үшін өз-өзімнен жек көрумен басым айналып, өзіме зиян келтірдім. Жақында өмірімді өзім алатын армандар мені қудалайды, оянғанда олай болмағанын тілеймін. Әр таң төзімсіз сезіледі, күнімді жылап өткізіп, қалай осындай әлсіз болып, өзім қадірлейтін қымбат иманымды сатқындыққа ұшыраттым деп Алладан сұраймын. Мұсылмандыққа, Аллаға және өзіме сәтсіздік тапқандай сезінемін. Осы күнәлермен өмір сүру ойы мүмкін емес сияқты, ал қалай ілгері қарай жүруім немесе тағы бейбітшілік табуым керектігін білмеймін. Жай ғана тірі болғымым келмейді және осы қараңғылықтан шығудың жолын өте қатты іздеп жатырмын.