وقتی ترس از ریا مانع انجام کارهای خوب میشود
همهمون میدونیم ریا چقدر برای ایمانمون مضر هست. اساساً یعنی انجام یه کار خیر فقط برای این که مردم ببینن و تعریف کنن؛ مثلاً وقتی کسی نگاه میکنه بیشتر نماز خوندن یا کمک کردن در جمع تا بقیه فکر کنن سخاوتمندی. ولی بعضی وقتا، ترسمون از افتادن تو ریا نتیجه عکس میده. چون میدونیم چقدر جدیه، ممکنه کلاً از کارهای خوب دوری کنیم و نگران باشیم که نیّتمون به اندازه کافی خالص نیست. نکته پیچیده اینجاست که همین دوری خودش میتونه شکلی از ریا باشه - تغییر دادن اعمالت بر اساس فکری که مردم ممکنه داشته باشن. یه سخن حکیمانه از امام سفیان ثوری درباره اخلاص (خالصبودن) هست. گفتن که یعنی ستایش و سرزنش مردم در دید تو برابر بشه. پس، مؤمن نباید به خاطر مردم کار خیر بکنه، ولی نباید هم به خاطر مردم از کار خیر دست بکشه. هدف اینه که فقط برای خشنودی خدا عمل کنی و مدام روی نیّت قلبیت کار کنی. این کشمکش درونی هست که انشاءالله به موفقیت میرسونه. خداوند در قرآن میفرماید: “و آنان که در راه ما بکوشند، قطعاً به راههای خود هدایتشان خواهیم کرد.” (۲۹:۶۹) یکی از ترفندهای شیطان برای افراد بااخلاص اینه که اونقدر درباره ریا میترسونهشون که در نهایت کارهای خوبی که از اول برای خدا میخواستن انجام بدن رو رها میکنن. نتیجه؟ به انجام کار خیر ادامه بده، چه کسی ببینه چه نه. نذار نگرانی از یه نیّت ناقص باعث بشه کلاً ولش کنی. این هم یه دعای مفید که وقتی حس کردی ریا داره میآد یا برای محافظت ازش بخونی: اللّهُـمَّ إِنّـي أَعـوذُبِكَ أَنْ أُشْـرِكَ بِكَ وَأَنا أَعْـلَمْ، وَأَسْتَـغْفِرُكَ لِما لا أَعْـلَم خدایا، من به تو پناه میبرم از اینکه آگاهانه چیزی را شریک تو قرار دهم، و از آنچه نمیدانم آمرزش میخواهم.