به دنیا پاره شده - السلام علیکم

سلام علیکم. لطفا، خواهش می‌کنم نظرات تند نذارید. من از بچگی با سختی‌های زیادی روبرو شدم و بیشتر وقت‌ها تنها بودم. دارم اغراق نمی‌کنم - خیلی وقت‌ها احساس تو خالی می‌کنم و هنوز هم می‌کنم. بعضی وقت‌ها وقتی مردم به چیزی عادی می‌خندند من حسش نمی‌کنم، وقتی لبخند می‌زنند من لبخند نمی‌زنم، وقتی گریه می‌کنند، مگر اینکه واقعا عمیقا آزرده شده باشم، گریه نمی‌کنم. معمولاً فقط تنهایی گریه می‌کنم. احساس می‌کنم هر روز کمی بیشتر دارم از هم می‌پاشم. ذهنم به سمت افکار گناه‌آلود می‌رفت و برای اینکه این احساس خالی بودن رو متوقف کنم، چندین کار کردم: به خدا برگشتم، از خودم بهترین رو خواستم، حتی چند تا تست سلامت روان انجام دادم. با این وجود، اون احساس پایین هنوز هم برام نمی‌ره. حتی قبلاً ده بار به خودکشی فکر کردم - اما همیشه با یادآوری اینکه اگر این کار رو انجام بدم هم این زندگی و هم زندگی بعدی رو از دست می‌دم، خودم رو متوقف می‌کنم. دارم اینو با امید خیلی کمی می‌نویسم. اینطوری به نظر می‌رسه که زندگیم ساخته شده؛ فکر نمی‌کنم خیلی‌ها دقیقاً این حس رو تجربه کرده باشن و دعا می‌کنم که شما هرگز مجبور به تجربه‌اش نشید. این برای من فقط افسردگی نیست - این یه خالی شدن هست. اگر کسی نصیحت‌های لطیف و مبتنی بر ایمان یا دعاهایی داره که بهشون کمک کرده، خیلی خوشحال می‌شم بشنومشون. جزاکم الله خیر.