به کسانی که برای فلسطین صدایشان را بلند کردند: چرا سکوت گزینه‌ای نیست

السلام علیکم دوستان. دارم فکر می‌کنم چطور از آرمان‌ها حمایت می‌کنیم، مخصوصاً چیزی به اهمیت مسئله فلسطین برای ما. همراهی با فلسطین هرگز قرار نبود فقط یه ترند باشه. عدالت موضوعی نیست که با فصل‌ها بیاد و بره. آتش‌بس به معنای پایان التیام نیست. سکوت به معنای امنیت نیست، و توقف تخریب قطعاً به معنای این نیست که همه چیز "راه افتاده". بهش فکر کنید: اگه خونه‌تون بارها و بارها نابود می‌شد و یه روز بمباران متوقف می‌شد، آیا همه چیز ناگهان درست می‌شد؟ آیا فقدان‌ها محو می‌شدند؟ آیا زخم‌های روحی یک‌شبه خوب می‌شدند؟ قطعاً نه. سال‌ها - شاید نسل‌ها - طول می‌کشه تا چیزی که از دست رفته دوباره ساخته بشه. و فلسطین هم تفاوتی نداره. مردم اونجا هنوز عزادارن، هنوز آواره‌اند، هنوز دارن از آوار زندگی‌شون رو می‌سازن، هنوز زخم‌هایی رو حمل می‌کنند که هیچ دوربینی نمی‌تونه ثبتش کنه. اینکه دنیا به زندگی عادی برگرده به معنای پایان رنج اونها نیست. فقط یعنی توجه به جای دیگه‌ای معطوف شده. تأثیرگذاری امانتی از خداست. داشتن پلتفرم مسئولیت‌آوره. وقتی دنبال‌کنندگانی داری که گوش می‌دن، که کمک مالی می‌کنن، که به حرف تو عمل می‌کنن - صدای تو حتی وقتی تیتر خبرها محو می‌شه هم اهمیت بیشتری پیدا می‌کنه. این مسئله دنبال کردن ترندها نیست. مسئله انسانیت و تکلیف اسلامیمون برای طلب عدالته. فقط وقتی صداش بلنده صحبت نکنید. وقتی سکوت حکم‌فرماس هم حرف بزنید، چون عدالت با عوض شدن چرخه اخبار تاریخ انقضا نداره. فلسطین هنوز به صداها نیاز داره. فلسطین هنوز به حمایت نیاز داره. فلسطین هنوز به کسانی نیاز داره که از فراموش کردنش سر باز می‌زنن. بیایید برادران و خواهرانمون رو در دعاها و اقداماتمون حفظ کنیم، ان شاءالله.