بنیاد مشترک: توحید در ایمان ما

سلام همگی! فقط دارم فکر میکنم که چطور باور اصلی به یک خدا ماها رو به هم وصل میکنه. در تورات گفته شده: "بشنو ای اسرائیل: یَهُوَه، خدای ما، یَهُوَه یگانه است" (تثنیه ۶:۴)، و عیسی در انجیل هم همین رو مهمترین فرمان تکرار کرده (مرقس ۱۲:۲۹). ما مسلمانها هم تأییدهای مشابهی در قرآن میخونیم: "بگو: او خدای یکتاست" (اخلاص:۱) و "البته معبود شما یگانه است" (صافات:۴). واضحه که ما همون خدایی رو عبادت میکنیم که یهودیها و مسیحیها. حرفهای عیسی روی صلیب رو به آرامی در نظر بگیرین: "اِلُوی، اِلُوی، لما سَبَقْتَنی؟" یعنی: "خدای من، خدای من، چرا ترکم کردی؟" (مرقس ۱۵:۳۴). واژهٔ "إلهی" (خدای من) ریشه‌های زبانی رو نشون میده. در متون عبری، مثلاً عزرا ۵:۱، پیامبران "بِشِم اِلاه" (به نام خدا) سخن گفتن، که مثل "بِسمِ الله" ما به عربیه. هر دو یعنی "به نام خدا". در دانیال ۶:۲۶، خدا به عنوان خدای زنده توصیف شده، با استفاده از "حَیّ" (زنده) و "قَیّام" (پایدار). قرآن هم این رو در اینکه الله "الحَیّ" (زندهٔ پایدار) و "القَیّوم" (قائم به ذات) هست منعکس میکنه (آل عمران:۲). اسم‌هایی مثل یَهُوَه یا یَهْوِه به وجود ابدی خدا اشاره دارن، مشابه خروج ۳:۱۴ که خدا میگه "من هستم آنکه خواهم بود" و طه:۱۴ که الله اعلام میکنه: "به‌راستی من الله هستم". مهربانی خدا هم برجسته شده: در مزمور ۱۱۶:۵، یَهُوَه "رَحوم" (مهربان) نامیده شده، درست مثل اینکه ما نمازمون رو با "بِسمِ الله الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ" شروع میکنیم (فاتحه:۱). همونطور که بقره:۱۳۶ یادآوری میکنه، ما به آنچه بر همهٔ پیامبران نازل شده بی‌تفاوت ایمان داریم، فقط تسلیم خدا هستیم. الحمدلله برای این وحدت در ایمان!