دست و پنجه نرم کردن با ریا در اعمال روزانه

السلام علیکم، می‌دانم که ریا مسئله‌ای جدی است و می‌تواند به ایمان ما آسیب بزند، اما چیزی است که من مدام در مورد اعمالم نگرانش هستم. حتی وقتی قصد خودنمایی ندارم، نمی‌توانم از این حس خلاص شوم که ممکن است دارم کارها را برای رضایت دیگران انجام می‌دهم به جای اینکه برای خدا باشد. مثلاً وقتی نماز را امامت می‌کنم و قرآن می‌خوانم، حتی با اینکه می‌توانم، از زیبا کردن صدام خودداری می‌کنم، فقط به خاطر ترسم از اینکه مبادا به ریا تبدیل شود. حتی چیزهای ساده‌ای مثل داشتن دعا به عنوان والپیپر موبایلم، باعث می‌شود بیش از حد فکر کنم - می‌پرسم مگر اینکه آن را گذاشته‌ام تا مردم ببینند و فکر کنند آدم مذهبی‌ای هستم. اخیراً توی ماشین با یکی از دوستانم بودیم و از گوش کردن به موسیقی خسته شده بودیم، بنابراین کمی سوره بقیه را پخش کردم. با اینکه قصد خالصانه‌ای داشتم، اما در نهایت از خودم پرسیدم - چرا فقط وقتی دوستم آنجا بود تصمیم به پخش آن گرفتم؟ من معمولاً در ماشین و در تنهایی قرآن گوش نمی‌دهم. اگر راهنمایی برای مواجهه با این موضوع دارید واقعاً مفید خواهد بود، جَزاکُمُ اللهُ خَیراً!