لطفاً افراد دردی رو که دارن تجربه می‌کنن، نادیده نگیرید، سلام علیکم

السلام علیکم - می‌خواهم درباره یک مشکلی صحبت کنم که خیلی زیاد توی محافل مسلمانان می‌بینم، به‌خصوص آنلاین. بسیاری از افراد وقتی که درد دارند به این فضاها می‌آیند. گیج، نگران، شکسته یا فقط به‌دنبال کمک و درک؛ آن‌ها می‌رسند. نوشتن یک پیام همیشه آسون نیست. برای بعضی‌ها ممکنه آخرین تلاشی باشه که برای رسیدن به کسی می‌کنند. بیش از حد، رحم و مروت نمی‌بینند. به‌جای اینکه مورد قضاوت قرار بگیرند، قضاوت می‌شوند. به‌جای اینکه به حرف‌هاشون گوش داده بشه، نادیده گرفته می‌شوند. به‌جای اینکه حمایت بشن، ازشون خواسته میشه برن. فراموش می‌کنیم که پشت هر نامی یک آدم واقعی وجود داره. یک قلب، یک ذهن، کسی که ممکنه قبلاً خیلی تنها احساس کرده باشه. بعضی وقت‌ها اون‌ها دنبال شروع یک بحث مذهبی نیستند - فقط در جستجوی دلسوزی و کمک هستند چون درد می‌کشند. سخن‌ها وزن دارند. لحن مهمه. یک پاسخ مهربان می‌تونه تنفس کسی رو آسون‌تر کنه. یک پاسخ تند می‌تونه اون‌ها رو احساس طرد، نادیده گرفته شده یا شایسته کمک ندانستن کنه. توی دنیا آنلاین، نمی‌تونیم اشک‌ها، دستان لرزان یا ترس پشت صفحه رو ببینیم. چیزی که بیشتر منو نگران می‌کنه، گاهی اوقات نگرش برتری‌جویی هست که ظهور پیدا می‌کنه - تند صحبت کردن، فرض کردن نیت‌های بد، برچسب زدن به مردم به‌جای اینکه سعی کنیم اون‌ها رو درک کنیم. دادن مشاوره نباید تحقیرآمیز باشه. تصحیح کسی نباید موجب قضاوت بی‌احترامی بشه. مذهب ما قبل از قضاوت، رحم و مروت یاد می‌ده، و قبل از غرور، همدلی. اگر کسی برای کمک میاد، حتی اگه مشکلش نا آشنا یا عجیب باشه، ما حق نداریم دردش رو نادیده بگیریم. شاید هرگز ندانیم که کسی چقدر به شکستن نزدیکه. نمی‌دونیم آیا سخنان ما به اون‌ها کمک می‌کنه که ادامه بدن یا بیشتر به ناامیدی هلشون می‌ده. این یک مسئولیت سنگینه. اگر نمی‌تونی کمک کنی، حداقل آسیب نزن. اگر نمی‌تونی پاسخ بدی، حداقل لطیف باش. اگر disagree داری، با احترام و تواضع این کار رو بکن. بعضی وقت‌ها فقط گوش دادن می‌تونه یک عمل عبادی باشه. بعضی وقت‌ها یک جمله مهربان می‌تونه واقعا یک روح رو نجات بده. همدلی قبل از خودخواهی، تواضع قبل از قضاوت. حمایت از یک برادر یا خواهر که در رنج هست، اختیاری نیست - این جزء وظیفه ما به‌عنوان مؤمنان است.