روش قضای نماز صبح و نیت آن

برای مسلمانی که نماز صبحش به خاطر خواب موندن یا فراموشی قضا بشه، شرع آسون‌گیری کرده که می‌تونه به محض بیدار شدن یا یادش اومدن قضاش رو بخونه. نیت قضای صبح: أُصَلِّي فَرْضَ الصُّبْحِ رَكْعَتَيْنِ مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ قَضَاءً للهِ تَعَالَى (عربی: اوشلی فردوس صبحی رَکعَتَینِ مُستَقبِلَل قبلةِ قَضاءً لِلّٰهِ تَعالیٰ)، یعنی "نیت می‌کنم قضای نماز صبح رو دو رکعت رو به قبله، فقط برای خداوند بلندمرتبه." حرکات و ارکان قضا عیناً مثل نماز صبح معمولیه، یعنی دو رکعت. فرقش فقط تو نیته. راجع به بلندی صدا، بعضی علما می‌گن باید تابع زمان قضا باشه (آهسته اگه روزه، بلند اگه شب)، ولی یه نظر دیگه می‌گه باید همون حالت اصلی نماز صبح که جهر (خوندن با صدای بلند) هست رو حفظ کرد. دلیل قانونی بودن قضا تو این حدیث هست: "هر کی نمازش رو به خاطر خواب یا فراموشی از دست بده، پس وقتی یادش اومد بخوندش. هیچ جریمه‌ای براش نیست جز همین." (به روایت بخاری). تو قرآن سوره اسراء آیه ۷۸ هم روی نگه داشتن نماز صبح تأکید شده. پیامبر (ص) و یارانش هم موقع برگشت از جنگ خیبر همین تجربه رو داشتن، بعد پیامبر صبح رو وقتی بیدار شدن به جماعت قضا کرد. https://mozaik.inilah.com/ibadah/kesiangan-salat-subuh-begini-tata-cara-qada-beserta-niatnya