یافتن آرامش در قرآن وقتی همه پشت کردند

السلام علیکم همگی، می‌خواستم چیز خاصی که امروز هنگام خواندن قرآن برام پیش اومد رو به اشتراک بذارم. واقعاً احساس می‌کردم باید به کلمات درش بیارمش. مدتیه که سعی می‌کنم هر روز قرآن بخونم. امروز به سوره الرعد رسیدم و وقتی به آیه ۲۸ رسیدم، واقعاً نتونستم جلوی اشکام رو بگیرم. "آگاه باش که دلها تنها با یاد خدا آرام می‌گیرند." (سوره الرعد، ۱۳:۲۸) قبلاً هم این آیه رو دیده بودم، اما امروز انگار کاملاً تازه بود. خلاصه بگم، اخیراً با خانوادم دوره خیلی سختی رو گذروندم. آدمایی که فکر می‌کردم همیشه کنارم می‌مونن، نبودن. رفتن و بعضی‌هاشون حتی انگشت اتهام به سمت من گرفتن برای چیزایی که انجام ندادم. برای اولین بار تو زندگی، حس می‌کردم کاملاً تنها شدم. ولی توی همون تنهایی، راه برگشتم به سمت الله رو پیدا کردم. با تمام وجودم بهش رو آوردم. هیچکدوم از نمازام رو از دست ندادم. با ذکرهام ادامه دادم. قرآن رو هر روز، بی‌استثنا باز می‌کردم. و کم‌کم، چیزی درونم شروع به تغییر کرد. امروز، یه آرامشی توی خودم دارم که توصیفش سخته. دلم بالاخره با چیزی که دارم آشتی کرده. دیگه نگران چیزایی که از کنترل من خارجن نیستم. فقط روی کارایی که می‌تونم انجام بدم تمرکز می‌کنم و بقیه رو به خواست و برنامه الله می‌سپرم. قرآن، ذکر و نماز در طول این مدت، به شکلی که هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌تونست، لنگرگاه من بودن. این رو نه از روی ترحم‌خواهی می‌گم، بلکه می‌گم چون شاید کسی که این رو می‌خونه الان داره خودش دوره سختی رو می‌گذرونه، و حس می‌کنه همه کسانی که بهشون اعتماد کرده سرش کلاه گذاشتن. اگر تو اونی، لطفاً ارتباطت با الله رو محکم نگه دار. نمازت رو بخون. قرآن رو ادامه بده. ذکر بگو حتی وقتی سخت میاد. چون یه روزی به آیه‌ای می‌رسی که بارها خونیش، و بالاخره دلت رو می‌لرزونه. و گریه می‌کنی. و شاید شفابخش‌ترین گریه زندگیت باشه. جزاک‌الله خیر برای اینکه اجازه دادید به اشتراک بذارم. 🤍