برای اولین بار که تنها نماز خواندم، احساس آرامش زیادی کردم

السلام علیکم همه. شاید برای بعضی‌ها این چیز کوچکی به نظر برسه، ولی برای من خیلی بزرگه. بزرگ که می‌شدم کسی بهم یاد نداد چطور نماز بخونم، و الان در سنی هستم که بعضی‌ها ممکنه بگن یاد گرفتنش "عجیب" شده. اما راستش، برام مهم نیست. چیزی که اهمیت داره اینه که بیشتر از همیشه احساس نزدیکی به الله سبحانه و تعالی می‌کنم. با یه برنامه آموزشی یاد می‌گرفتم، اول با سرعت کمتر شروع کردم و هرچی بهتر می‌شدم سرعتش رو زیاد می‌کردم. اولش از هدفون استفاده می‌کردم. بعد، هرچی بیشتر حفظ می‌کردم، صدای گوشیم رو قطع می‌کردم، چشمام رو می‌بستم و سعی می‌کردم از حفظ بخونم، فقط اگه گیر می‌کردم یه نگاه می‌انداختم ببینم تو کدوم بخش نمازم هستم. اولش فکر می‌کردم، "این همه چیز واسه یادآوری هست، چطوری قراره از پسش بربیام؟" اما، الحمدلله، بعد از فقط چند روز که پنج وقت نماز خوندم (حتی اگه بعضی‌هاش رو دیر کرده باشم)، امروز تونستم نماز ظهر رو کاملاً تنها بخونم-بدون گوشی، بدون برنامه. احساسش فوق‌العاده و خیلی آرامش‌بخشه. با ریتم خودم نماز خوندن، تو سجده دعا کردن بدون توقف، انتخاب کردن کدوم سوره رو بخونم، و چیزایی که یاد گرفتم رو تو زمان خودم به کار ببرم... همه‌ش خیلی معنادارتر به نظر میاد. حالا حس می‌کنم می‌تونم هرجا و هرموقع نماز بخونم، به جای اینکه تو اتاقم به یه برنامه وابسته باشم. حالا که این پایه رو دارم، می‌خوام سوره‌های بیشتری یاد بگیرم تا توی نمازم استفاده کنم. مدام از الله سبحانه و تعالی می‌خواستم قدرت بده و سختی‌های نماز رو برام آسون کنه (من ADHD دارم و نگران حفظ کردن بودم)، و واقعاً حس می‌کنم که دعام رو شنید. البته این فقط اولین قدمه. هیچ وقت نمیدونی دیگه کدوم دعاهات اجابت میشه، اما راستش، این مهم‌ترینش برای من بود. فکر کنم فقط می‌خواستم به اشتراک بذارم که خوشحالم بالاخره به چیزی رسیدم که همیشه به خاطر سخت بودنش به تعویق می‌نداختم. این کار رو برای الله سبحانه و تعالی انجام دادم، و اگه من تونستم، شاید یه نفر دیگه هم که شرایط مشابهی داره بتونه.