هر سختی که با آن روبرو می‌شوی، راهی است که تو را به الله نزدیک‌تر می‌کند

السلام علیکم برادران و خواهران عزیز. این هفته، چیزی عمیقاً دردناک رو تجربه کردم، مربوط به خودکشی بود، الحمدلله دارم کنار میام ولی هنوز درگیرم که ازش سر دربیارم. قبل از این امتحان، ارتباطم با الرحمن داشت سست می‌شد-هنوز تو قلبم ایمان داشتم، ولی نمازهام نامرتب شده بود، ذکرهام کم‌رنگ شده بود، و احساس دوری از اون نزدیکی که قبلاً با الله داشتم می‌کردم. امروز که داشتم می‌رفتم بیرون برای دویدن، یه دفعهای احساس کردم باید نمازهای قضام رو بخونم، پس خوندم، ان شاء الله الله منو ببخشه. وقتی داشتم نماز ظهر رو می‌خوندم، یه انرژی الهی عجیبی منو فرا گرفت. حس می‌کردم نه فقط خودم، بلکه همه‌چیز دور و برم بالا رفت. نمی‌تونم کامل توصیفش کنم-اشکام تو قرائت جاری شد، و اون حس قشنگ از بین نمی‌رفت. واقعاً تو قلبم حس کردم که الله یه در خاص رو به روم باز کرده، یه زیبایی رو جاری کرده که روحم رو در آغوش گرفت. یادت باشه، قبل از ماجرا، اصلاً حس حضور نداشتم یا انگیزه‌ای برای نماز نداشتم، پس این مثل یه احیا می‌مونه، الحمدلله. یه یادآوری واقعیه که امتحانات هیچوقت تنبیهی از طرف الله نیستن؛ اونا آزمایش هستن.