درسهای خداوند به کاملترین شکل میآیند.
نتیجهٔ امتحانم امروز اومد. کلی برایش دعا کرده بودم، مخصوصاً تو رمضان، موقع تَهَجُّد و تقریباً تو همهٔ نمازهام. وقتی نمره رو دیدم، اولش خوشحال شدم... اما دو نمره کمتر از چیزی بود که دقیقاً خواسته بودم. برای یه لحظه، اون احساس ناامیدی تو دلَم راه رفت. حتی به یه چیزی فکر کردم که الآن پشیمونم-که چون خداوند عین چیزی که خواستم رو نداد، شاید یه قولی عملی نشده و نباید نماز شکر بخونم. بعد، حدود یه ساعت بعد، رفتم جلسهٔ درس اسلامیمون. درس دربارهٔ سورهٔ فُصِّلَت بود، بحث میکردیم که هیچوقت نباید دچار ناسپاسی یا شک نسبت به خدا بشیم. سُبحانالله، انگار مستقیماً به قلبم خطاب بود. خیلی توی دلم اثر کرد. فوراً اشتباهم رو فهمیدم. نماز شکرم رو خوندم و الحَمْدُلِله، اون احساس آرامش برگشت. شاید اون دو نمره برام مقدر نبود چون خداوند که بهترین برنامهریزه، چیز بهتری برام ذخیره کرده. یه امتحان دیگه هم دارم و الآن توکلَم به اون قویتر حس میشه.