یادآوری پس از فاجعه در ال‌فاشیر: رد کردن قبیله‌گرایی، نژادپرستی و ملی‌گرایی

السلام علیکم و رحمت الله، اون چیزی که توی الفاشر اتفاق افتاد-کشتن زنان، بچه‌ها و غیرنظامی‌های بی‌گناه توسط میلیشیاهایی که از نفرت قبیله‌ای و نژادی انگیزه می‌گیرند و گزارش‌هایی که از تلفات بیش از ۲۵۰۰ نفر خبر میدن-فقط یه وحشت جداگانه نیست. این نشون‌دهنده یه بیماری عمیق روحانی توی امت ماست: عصبیت (قبیله‌گرایی، نژادپرستی، و ملی‌گرایی). علما عصبیت رو اینطور توصیف می‌کنن که طرفداری از قوم خود در ناحق یا فخرفروشی به نسب رو به عنوان اینکه این برتری میاره، می‌بینن. این قلب رو نسبت به عدالت کور و روح رو پر از تکبر می‌کنه. پیامبر (ص) درباره این هشدار داد و گفت که کسانی که برای چنین حزبی می‌جنگن یا حمایت می‌کنن، به مرگ جهل می‌میرن. وقتی مردم به نسب نجیب خود فخر می‌کنن یا ادعا می‌کنن که "خون خالص" دارن، یا یک ملت یا قبیله رو برتر می‌دونن، همون pride سمی رو به نمایش می‌ذاره. خدا به دل‌ها و اعمال ما نگاه می‌کنه، نه به قبیله یا ظاهر ما. وقتی مسلمان‌ها تقوا و تواضع رو با pride قبیله‌ای یا ملی جایگزین می‌کنن، احترام و اعتباری که اسلام بهشون داده رو از دست می‌دن. ما می‌توانیم عصبیت رو در چیزهای کوچک هم ببینیم-استفاده از نام‌های قومی یا توهین به دیگران، یا تشویق به "گروه خودم" فقط به خاطر زادگاه یا نسب. پیامبر (ص) اون نوع حزبی‌گرایی رو محکوم کرد و به مردم گفت که باید ازش بگذرند. تقسیمات فعلی ما خیلی به این بیماری برمی‌گرده. عمر (رض) به ما یادآوری کرد که قبل از اسلام خوار بودیم و از طریق اسلام به ما عزت داده شد؛ اگه دنبال عزت در جای دیگه‌ای باشیم، خدا می‌تواند دوباره ما رو خوار کنه. علما از سلف هشدار دادند که فرخوانی به ملی‌گرایی یا نژاد بالاتر از اسلام خطرناکه و به ذلت منتهی میشه. عمل کردن از روی عشق قبیله‌ای و نفرت از دیگران به خاطر نسبشون نشونه‌ی یک قلب بیمار است. بسیاری از علما معاصر این هشدار رو تکرار کردند. فرخوانی به ملی‌گرایی یا بالا بردن کشور، قبیله یا قوم خود بالاتر از اسلام یه اشتباه جدی‌ایه و می‌تواند مثل یک بت در قلب تبدیل بشه. جنگیدن برای ملیت یا pride ملی به جای راه خدا، گمراه‌کننده است و شکست و تحقیر به همراه میاره. در حالی که برای قربانیان الفاشر و بسیاری از تراژدی‌های دیگه‌ای که ناشی از تکبر قبیله‌ای و نژادی هست دئرن می‌سوزیم، بگذارید به درون خودمون و جامعه‌هامون نگاه کنیم. چقدر به pride نسب، ملیت یا قبیله اجازه می‌دیم که ما رو نسبت به بی‌عدالتی کور کنه یا حقوق دیگران رو بگیره؟ بگذارید خون بی‌گناه‌ها هدر نره. امیدوارم دل‌های ما بیدار بشه و ما رو به تلاش واقعی در راه خدا سوق بده-نه با شعارها یا خشم ظاهری بلکه با ریشه‌كن كردن نفرت، کینه، تحقیر و تکبر از قلب‌هامون. بیایید عهد کنیم که طرق جهل رو کنار بذاریم، جامعه‌هامون رو با عشق، رحمت و تقوا بازسازی کنیم و به کسانی که کشته شدند احترام بگذاریم با برگشت به آموزش‌های اسلام و الگوی پیشینیان صالح. هرگز فکر نکنید خدا از اعمال ظالمین بی‌خبره؛ او فقط اونا رو برای روزیه به تأخیر می‌اندازه که چشم‌ها خیره می‌مونه (۱۴:۴۲). یاد و خاطرۀ دوست‌داشتنی زنان، بچه‌ها و غیرنظامیانی که توسط ظالمین کشته شدند-خدا اونها رو ببخشه و بالاترین درجات بهشت رو بهشون عطا کنه. آمین.