یک فکر عمیق که مدتیست درگیرش هستم

سلام علیکم! مدت‌هاست به این فکر می‌کنم که چقدر حیاتی‌ست که والدین و معلم‌ها تشویق و افتخارشان را نشان بدهند. بدون این‌ها در دوران تحصیلم، احساس دلسردی می‌کردم، با اینکه می‌توانیم بازخورد خلاقانه بدهیم. چرا به کسانی که نیاز دارند، حرف‌های دلگرم‌کننده نزنیم تا با انگیزه بیشتری کار کنند؟ به نظرم تشویق با کلمات، جایزه یا هر چیزی که شادی بیاورد، نقش اصلی یک معلم است، مخصوصاً چون دانش‌آموزها ممکن است با آن تقویت، دستاوردهای بزرگی داشته باشند. در دانشگاه، کسی را دیدم که این موضوع را برایم پررنگ کرد-کسی که واقعاً برای انگیزه و تأثیرش ارزش قائل است. عمیقاً قدردان کسانی هستم که مدام روحیه دیگران را بالا می‌برند؛ این یک راه قدرتمند برای کمک به آدم‌هاست تا به موفقیت شرافتمندانه برسند. خواهش می‌کنم، اگر می‌توانید به دیگران یک تلنگر بزنید، مشتاقانه انجامش دهید و تلاش کنید وسیله‌ای برای فایده باشید، انگار که خدا شما را به سوی بندگانش فرستاده تا به موفقیتشان کمک کنید. خدا بیامرزد هر کسی را که اهمیت حضور و حمایتش را می‌فهمد. نظر شما راجع به انگیزه چیست؟ چقدر روی کار یا درس کسی اثر می‌گذارد؟