Müsəlman olmuş birinin daxili mübarizələri

Əssəlamu aleykum hamınıza. Mən 2 ildir müsəlmanam, 17 yaşımda İslamı qəbul etdim, indi 20 yaşım var. Hicab taxıram, təvazökar geyinirəm, amma namazlarımla bağlı çətin vaxtlar keçirirəm-illərlə davamlı qıldıqdan sonra aylardır namaz qılmıram. Hətta bəzən hicabımı çıxarmağı düşünürəm, amma nədənsə bunu etməyə özümdə güc tapa bilmirəm; sanki bu mənim bir parçam olub, hətta artıq müsəlman olmaq istəmədiyimə əmin olmasam da. Çoxlu islamofobiya olan bir yerdə yaşayıram, davamlı olaraq yan-yan baxışlar, passiv-aqressiv şərhlər və insanların inancımı sorğulaması ilə üzləşirəm ki, bu da məni uzaqlaşdırır. Tez-tez özümü dua edərkən, ya da “Əlhəmdulillah” və ya “Əstəğfirullah” deyərkən tuturam, amma gerçək niyyət olmadan. Düzünü desəm, Allaha inanıb-inanmadığımdan əmin deyiləm. Ailəm hələ də niyə İslamı seçdiyimi anlamırlar, qalmağımı doğrulamaqda çətinlik çəkirəm. Allaha bir bağlılıq hiss edə bilmirəm, bunu dediyim üçün üzr istəyirəm, amma bu həqiqətdir, içimdə saxladığım. Həm də şübhələrim var, məsələn, niyə Peyğəmbər (s.ə.s.)-in bir neçə arvadı var idi-bunu heç cür ağlıma oturda bilmirəm. İslamdan çıxmaq istəmirəm, 2-3 ildir ki, valideynlərim və dostlarım bunu sadəcə bir “faza” kimi görərdilər, amma İslam haqqında düşünmək məni bədbəxt edir, çünki heç vaxt kifayət qədər yaxşı olmayacağımı hiss edirəm. “Səbr et” məsləhətləri axtarmıram-bir ildir ki, belə hiss edirəm, sadəcə səfalət əvəzinə rahatlıq istəyirəm. Heç bir müsəlman olmuş şəxs və ya müsəlman belə hiss edib də bu maneəni aşa bilən oldu?