Aylarla İşsiz, Ümidsiz Hiss Edirəm

Əssəlamu əleykum hər kəsə, bir az məsləhət üçün yazıram. Artıq aylardır işsizəm, elə bil ətrafımdakı hər kəs iş tapıb-bəziləri hətta iki dənə. Bir vaxt iki işim var idi, bərəkət idi, amma birindən çıxarıldım, o biri isə uzaq idi, çata bilmədim. Birinci işdən çıxandan sonra ora qayıtmağa çalışdım, zənglərimə baxmadılar, bir növ başa düşürəm. O vaxtdan heç nə tapa bilmirəm. İlk tapdığım iş cəmi üç gün davam etdi; düzü, münasibətləri qərəzli idi, məni orda istəmədikləri bəlli idi. Çox müsahibəyə getmişəm, Allaha təvəkkül edib dualar oxumuşam, bəzən namazda ağlaya-ağlaya yalvarıram ki, heç olmasa bir iş qəbul olunsun ya da tapım. Amma yanvar ayından bəri heç nə. Bir dəfə iş yarmarkası keçirilirdi, başqa bir müsahibə üçün zəng gəldi. Getdim, əlimdən gələni etdim, amma yarmarkanı qaçırdım. Dedilər ki, yarmarka sabah da açıq olacaq, mən də sabah getməyi planladım. Müsahibə yaxşı keçdi deyəsən, amma əlbəttə, işi almadım. Ertəsi gün yarmarkaya qayıdanda uzun növbə var idi, mən də tam önə keçəndə birdən dedilər ki, doldu, daha adam qəbul edilmir. İnana bilmədim-elə bil nə vaxt nəyəsə yaxınlaşsam, əlimdən qaçır. İstiğfar oxuyuram, təhəccüd qılıram, günlük namazımı qılıram, Bəqərə surəsini oxuyuram, amma bütün bu il işsizəm, bu da ən çox ümid etdiyim şeydir. Öz pulumu qazanmaq istəyirəm, amma ondan da çox anama maddi kömək etmək, qardaşlarımın ümid bağlaya biləcəyi biri olmaq istəyirəm. Evdə oturub heç nə etmirəm, ürəyim ağrıyır. Elə bil dostlarımdan geri qalıram-onlar elə asan iş tapırlar, bəzən iki dənə dərhal. İçimdən parçalanıram, nə edəcəyimi bilmirəm. Səyahət etmək, anama kömək etmək, sevdiklərimə hədiyyələr almaq arzusundayam, amma hamısı əlçatmaz gəlir. Vallah, çaşmışam. Dostlarımla vaxt keçirməyi dayandırdım, çünki hamısı öz pulu ilə müstəqildir, mən isə rədd üstünə rədd alıram. Özümü tutub hamıya qısqanclıq hiss edirəm. Öz ailəm mənə işsiz deyir, çalışmadığımı düşünürlər. Artıq nə edəcəyimi doğrudan da bilmirəm.