Heç vaxt ürəyimdə sakitlik tapmamışam

Əssəlamu aleykum. Mən müsəlmanam və dərindən bilirəm ki, İslam haqdır. Bu, şəxsi duyğularla bağlı deyil-məni inandıran Quran və Peyğəmbərin (ona salam olsun) həyatıdır. Mənim üçün Allah günəş qədər aydındır. Amma düzünü deyim ki, heç vaxt sakitlik hiss etməmişəm. Bəzən elə gəlir ki, artıq cəhənnəmdəyəm. Həyatım özümü xatırladığım qədər çətin olub. Fələstinlilər və ya dəhşətli əzab çəkmiş bir çoxları kimi deyil, amma mənim dərdim də gerçəkdir. Ən erkən xatirələrim anamın məni döyməsi, ya da qorxudan ondan qaçmağımdır. Məktəbdə mənə sataşırdılar. Evdə pis qiymətlərə görə məni döyürdü, çox vaxt niyə əsəbiləşdiyini də bilmirdim. Orta məktəbdə anam yüksək vəzifədə idi, mənə isə ağır sataşırdılar. O heç vaxt kömək etmədi, bilmədiyini iddia edirdi. Mən onun statusundan istifadə etmək istəmirdim, ona görə susdum, amma o bilirdi. Etdiyi hər şey kiçik qardaşım üçün idi. Qardaşım öz sinfində sataşan idi. Bir gecə gecənin bir vaxtı üzr istədi və dedi ki, mənim disleksiyam olduğu üçün heç vaxt uğur qazana bilməyəcəyimi düşündüyündən mənə belə rəftar edib. Universitet bir az daha yaxşı keçdi. Burda adi bir universitetə getdim, qardaşım isə maşın kirayələyəcək qədər pulu olub xaricdə oxudu. Maşınımız olsa da, mən avtobusa minməli idim. Qardaşıma paxıllıq etmirdim-həqiqətən, hələ də onu sevirəm və onu qınamıram. İşləməyə başlayandan sonra evdən köçdüm. Anam əllərini işə salmağı dayandırdı, amma sözlərdən və fəndlərdən istifadə etdi. Evə gec gəlsəm, mənə şam yeməyindən heç nə saxlamazdı-isti yemək istəmirəm, sadəcə bəzən yeməyə bir şey olsun. Heç vaxt çox yaxşı dostum olmayıb, amma olan bir neçəsi üçün ölümə gedərdim. Amma hər biri nə vaxtsa mənə xəyanət etdi. Buna görə özümü günahlandırıram. İllərdir işləyirəm. Ofis intriqaları həyatımı məhv etdi, halbuki işimdə yaxşıyam və onu sevirəm. Təhqirlərə dözdüm, çünki anam məni sındırılmış hiss etdirmişdi və başqa iş tapa bilməyəcəyimdən qorxurdum. Ağır əsəb pozğunluqları və həyəcan keçirdim. Bir az özümə gələndən sonra məni geri qayıtmağa məcbur etdi. Nəhayət, işdən çıxdım. Bacarıqlıyam, amma müsahibələr heç vaxt alınmır. İş tapmaq həmişə əzabdır. Nə olsa, pis olur. Əvvəlcədən planlaşdırıram, istənilən görüşə 30 dəqiqə tez gəlirəm, amma yenə işlər alt-üst olur. Həyat ağır gəlir. Əlhəmdülillah, indi evliyəm. Arvadım mənim başıma gələn ən yaxşı şey oldu. İlk dəfə bir az sevgi daddım. Amma bəzi çətinliklərimiz var ki, paylaşa bilmirəm-uşağımız ola bilmir. Bir pişiyim var idi ki, məni hər şeydən çox sevirdi, mən də onu dərindən sevirdim. Bu yaxınlarda eyvandan yıxılaraq öldü. O mənim yeganə həqiqi yoldaşım-yeganə dostum idi. Təkəm, qəmginəm və taqətsizəm. Daha mübarizə apara bilmirəm. Hiss edirəm ki, sonuma çatmışam. Əvvəllər namaz qılırdım, amma qılanda işlər daha da pisləşdi. Tanıdığım ən "dindar" müsəlmanlar çox vaxt ən pis insanlar idi-aldadır, sataşır, başqalarından, o cümlədən məndən istifadə edirdilər. Fələstin və digər məsələlərə göz yumurdular. Sadəcə namaz qılıb oruc tuturdular, saxta gəlirdilər. Onlarla əlaqə saxlaya bilmirdim; elə gəlirdi ki, müsəlmandılar, çünki bundan nəsə qazanırdılar. Çarəsizlikdən, sadəcə beynimdən qaçıb rahatlıq tapmaq üçün bəzi haram işlər etdim. Bilirəm ki, bunlar mənim seçimlərim idi, peşmanam, amma təkrar-təkrar üz tuturam. Ancaq Allahın heç bir yaratdığına zərər vurmamışam. Kimsə bunu oxuyacaqmı bilmirəm, amma köməyə ehtiyacım var. Üz tuta biləcəyim heç kimim yoxdur. Bura qədər oxumusunuzsa, cəzakəllahu xeyr. Söhbəti uzatdığım üçün üzr istəyirəm. Bilirəm ki, bir çox cəhətdən imtiyazlıyam və buna görə Allaha şükür edirəm. Amma heç vaxt sakitlik tapmamışam-uşaqkən belə. Yaşamaq üçün nə edə bilərəm?