Qayıtmaq istəyirəm, amma qorxu məni saxlayır

Əssəlamu aleykum, əziz bacı və qardaşlar. Bunu yarıyuxulu halda, tonlarla təzyiq altında yazıram. Nə edəcəyimi heç bilmirəm, sadəcə çarəsiz hiss edirəm. Mən Rusiyadan bir bacıyam, dinin insanlar üçün ancaq bir dayaq rolunu oynadığı qarışıq bir evdə böyümüşəm. Buna baxmayaraq, uşaqkən İslamı həqiqətən sevirdim, hər şeyə rəğmən Allaha güvənirdim – evdəki xaosa, anamın ruhi problemlərinə, atamın soyuqluğuna baxmayaraq. Yeniyetmə yaşlara çatanda əvvəlcə vəzifələrimi nisbətən yaxşı yerinə yetirirdim, amma sonra evdə problemlər daha da pisləşdi və ağlım çatlamağa başladı. 12 yaşımda İslama qarşı qəribə bir kin hiss etdim, bu daha çox sarsılmış ruhi vəziyyətimdən qaynaqlanırdı, dində real bir şeydən yox. O vaxtlar namazı boşlayır, dua etməyi belə çətinliklə bacarırdım. Təxminən 14 yaşımda nəsə dəyişdi. Oyandım və dini öyrənməyə dalıb getdim, namaz qılırdım, qaçırdığım namazları qəza edirdim, səhvləri düzəltməyə çox çalışırdım. Sələfi İslamı həqiqət kimi görürdüm, sulandırılmış versiyanı yox. Din mənim üçün bir qaçış nöqtəsinə çevrildi və ümid edirdim ki, onu heç vaxt tərk etməyəcəyəm. Amma sonra obsesif fikirlər ağır bir şəkildə hücum etdi – namazı düzgün qılmaq üçün vaxtımı idarə edə bilmirdim, etdiyim hər hərəkətə şübhə ilə yanaşırdım, günlərlə ağlayırdım, düzgün yeyib yata bilmirdim. Bacardıqca özümə kiçik güzəştlər edirdim, amma bilirdim ki, həqiqətə çatmaq üçün daha sərt olmalıyam. Sosial həyatımı tərk etdim, məktəbə demək olar ki, getmirdim, hətta pasportumu cırdım. Qeyri-müsəlmanlara qarşı kin hiss etməyə başladım, bir çox dostlarıma və ailə üzvlərimə təkfir etdim. Kitabları, filmləri özümə qadağan etdim, Quran tilavəti, namaz, hicab və dəstəmazla bağlı ən sərt qaydalardan yapışdım – bu qaydalara əməl edərkən də səhv edirdim, bu da məni daha da stressə salırdı. Bir dəfə özümə qəsd etməyə çalışdım, hər gün özümə vururdum. Sonra, keçən yay, sadəcə... tədricən namazı tərk etdim, çünki çox ağır gəldi. Buna görə özümə nifrət edirdim, amma dəyişdirə bilmirdim. Şübhələr içimə sızdı, mənasız olanlar, daha çox obsesif, dərindən yox. Sadəlövh ateist arqumentlərinə inanmağa başladım, çünki yorğun idim və asanlıqla təsirlənə bilirdim. Keçən sentyabrda İslamdan uzaqlaşdım, elə düşünürdüm ki, təhsilə, əsas qadın hüquqlarına və yaradıcı inkişafa əngəl olur. Bu mənə qısamüddətli rahatlıq verdi, amma bir neçə gün sonra məktəbdə epileptik tutma keçirdim, xəstəxanaya düşdüm. Beynimdə AVM tapdılar, sonra saysız-hesabsız qəbullar, analizlər gəldi. Məktəb imtahanlarla dəli kimi idi – eyni nizam-intizam problemlərim vardı, ona görə də nə dərs oxuya, nə də düzgün istirahət edə bilirdim. Dopamin döngələrində, davamlı nigarançılıq içində ilişib qaldım. İçimdə bir yerdə sakitcə bilirdim ki, İslam doğru ola bilər, amma geri qayıtmaqdan çox qorxurdum, buna görə də dünya məşğuliyyətlərinə qaçaraq Allahdan uzaqlaşdım. Bilirəm, bütün bunları qarışıq izah edirəm, fikirlərim indi sadəcə dağınıqdır. Beləliklə, budur xəstəxanadayam, neyrocərrahiyyə şöbəsində, sabah iki mərhələli AVM çıxarılma əməliyyatı ilə üzləşirəm. Bu geyimdə özümü çirkin hiss edirəm, ağlım qarışıb, ürəyim döyünür. Riyaziyyat imtahanından kəsildim, indi evdə təhsil almalı olacağam. Hər şeyi bərbad etmiş kimi hiss edirəm, hələ də İslamdan uzağam, hamısı “mənim” olan nəyisə itirmək qorxusundan – bu son bir ildə Allahı fikirlərimdə tutmağa öyrəşməmişəm. Sabah nəyinsə səhv getməsindən, zehni olaraq əməliyyata hazır olmadığımdan, Allahın məni insultla cəzalandırmasından, görmək və ya normal düşünməkdə çətinlik çəkməkdən dəhşətli dərəcədə qorxuram. İndi şəhadətimi təzələmək və namaz qılmaq istərdim, amma çox itkin hiss edirəm. Dərindən öyrənməmişəm – sadəcə həqiqətə əmin olmaq üçün yetəri qədər, onu tamamilə mənimsəmək üçün yox. Xahiş edirəm, mənə kömək edin. Sualınız varsa, soruşun. Bilirəm, bu mətn qarışıqdır, amma fikirlərim də elə dolaşıqdır. Bütün qayğılarım bir-birinə qarışıb, nə edəcəyimi bilmirəm 😔