Niyə Təhəccüd Namazından Sonra da Bu Qədər Ağır Hiss Edirəm?

Əssəlamu əleykum və rahmətullahi və bərəkətuhu. Bir dəfə elə bir şeyə rast gəldim ki, beynimdə qaldı: Təhəccüd, Allahın qullarına xüsusi bir hədiyyəsi kimidir. Sakit bir an, Onun hüzurunda durub ürəyini boşaldıb, hər şeyi istəyə bilərsən. Allah Quranda deyir, *Mənə dua edin, Mən də sizə cavab verim* və bilirik ki, gecənin son hissəsi dualar üçün mübərik bir zamandır. Amma son vaxtlar, namaz qılsam belə, özümü çox yorğun və mənfi hiss edirəm. Elə bir kişi var ki, ona dərindən bağlıyam və illərdir onun üçün dua edirəm, sanki sonsuzluğa qədər. Səcdədə ağlayıb, Allahdan bizi bir araya gətirməsini elə yalvarıram ki, deyəsən öz sağlamlığım üçün heç vaxt belə istəməmişəm. Və durmadan fikirləşirəm, *Niyə Allah mənə bunu vermir?* Bilirəm ki, Allah ürəyimizdəki hər şeyi görür-acılarımızı, niyyətlərimizi, hətta sözlə belə ifadə edə bilmədiyimiz sıxıntıları. Keçmişdə səhvlərim olub, peşman olduğum şeylər, amma heç kimi incitmək istəməmişdim. O vaxtlar nəticələrin fərqinə varmadım. İndi bəzən özümü düşünərkən tapıram, *Allah məni bağışlamayıb? Tövbə etdiyim günahların cəzasınımı çəkirəm?* Ürəyim davamlı olaraq narahatdır. Namaz qılıram, dua edirəm, amma bu ağırlıq getmir. Bu kişi məni dəfələrlə incitdi. Elə sözlər dedi ki, dərindən yaraladı və bilirəm ki, belə dəvranılmağa layiq deyiləm. Adi hörmət və xeyirxahlıq üçün kimsə yalvarmalı deyiləm. Amma bütün bunlara baxmayaraq, ona olan sevgim sönmür. Ən çox da məni narahat edən budur. Əgər o mənim üçün doğru adam deyilsə, niyə davam edə bilmirəm? Bütün bu ağrıdan sonra niyə ürəyim hələ də ona bağlıdır? Niyə eyni dua ilə Allaha üz tutmağa davam edirəm? Əgər Allah bilirsə ki, o mənim nəsibim deyil, niyə bu sevgini ürəyimdən çıxarmadı? İnsanlar deyə bilər, “Sadəcə burax getsin,” amma bacarsaydım, çoxdan edərdim. Bu o qədər asan deyil. Artıq hörmətsizlik görmək istəmirəm. Daha incitmək və ya sevgimin gerçək olduğunu sübut etməyə çalışmaq hissi yaşamaq istəmirəm. Amma onu sevməyi dayandırdığımı da iddia edə bilmərəm, çünki dayandırmadım. Ürəyim məntiqə qulaq asmaq istəmir. Bəlkə də yanlış şeyi istəyirəm. Bəlkə də davamlı olaraq Allahdan onu istəmək əvəzinə, mənim üçün həqiqətən xeyirli olanı verməsini istəməliyəm, ürəyim indi anlamasa belə. Amma bu fikir düzünü desəm, məni qorxudur, çünki dərindən hələ də ümid edirəm ki, mənim üçün ən yaxşı şeyə o da daxildir. Doğrudan da səmimi nəsihətə ehtiyacım var, xüsusən də bu cür şeylərdən keçmiş insanlardan. Birini bu qədər sevib, situasiyanın sadəcə səni incitməyə davam edəcəyini bilə-bilə necə idarə edirsən? Ürəyin sənin üçün yazılmayan bir şeyə ilişib qalanda, Allahın qədrinə necə güvənirsən? Zəhmət olmasa cavablarınızda incə olun. Bunu əvvəl başqa bir yerdə paylaşmışdım, amma çox kömək ala bilmədən silindi, ona görə yenidən cəhd edirəm, çünki bu işi anlamağa kömək edə biləcək bir şey eşitməyə həqiqətən ehtiyacım var.