Daxili Münaqişə

Əssəlamu əleykum. Hazırda çox çətin bir durumdayam. Həyatımın kritik bir mərhələsində inancımdan uzaqlaşdığımı hiss edirəm, amma icazə verin bir az keçmişdən danışım ki, izah edə bilim. Mən gənc bir somalili qardaşam, A-level imtahanlarıma hazırlaşıram, valideynlərimlə və bir bacımla yaşayıram. Bütün həyatım boyu valideynlərim məni çox sərt bir dini yanaşma ilə böyüdüblər və buna görə minnətdaram. Dinə bağlı qalmağın vacib olduğunu bilirəm, amma davamlı təzyiq səbəbindən dinlə bağlı hər şeyi bir yük kimi görməyə başlamışam. Çox şeyə məcbur edilirəm. Bu dərs ili başlayandan bəri bir Somali mədrəsəsinə gedirəm. Düzünə qalsa, oradan demək olar ki, heç nə öyrənməmişəm. Valideynlərimə dedim ki, bu mənə kömək olmur, heç nə öyrənmirəm. Atam daha anlayışlıdır, əgər anam olmasaydı, onunla birlikdə bir həll yolu tapacağına əminəm. Anam isə qulaq asmaqdan imtina edir. Nadir hallarda nəsə istəyərəm ya da eqoistlik edərəm - adətən deyilənləri edərəm. Bilirəm ki, anaya itaət etmək lazımdır, amma o mənim hisslərimə hörmət etməyəndə necə ürəklə itaət edə bilərəm? Hiss edirəm ki, anam - Allah məni bağışlasın - səlahiyyətini həddindən artıq işlədir, canıma doydum. Oxumuşam ki, valideynlər də uşaqlarına hörmət etməlidir, amma heç vaxt hörmət gördüyümü xatırlamıram. Atam yaxşıdır, onu ürəkdən sevirəm, amma anama qarşı bu qədər itaətkar olması xoşuma gəlmir. Beləliklə, indi hörmət edilmədiyimi, bir kənar adam kimi hiss etdiyim bir evdə qalıb durmuşam - bacım da nə olursa olsun, anamın tərəfini saxlayır. Evimiz bir mini teokratiya kimidir və İslama olan sevgim yavaş-yavaş sönür. Atam çətinlik çəkdiyimi hiss edib, amma qazana bilmirəm. Allah bizə analarımıza itaət etməyimizi buyurur, başqa nə edə bilərəm? Həddimi aşmışam. Artıq anamı şərtsiz sevə bilmirəm. Ayda azı bir dəfə etinasızlıqla üzləşirəm. Köçüb getməkdən o qədər məcunuram ki. Hörmət əskik olmasın, əgər bu qadın anam yox, sadəcə başqa bir qohum olsaydı, sözlə necə tez münasibəti kəsəcəyimi təsvir edə bilmərəm. Artıq demək olar ki, yetkin bir adamam, rasional düşünə bilirəm, amma mənə belə davranırlar. Xüsusilə imtahan vaxtı emosiyalarımı boşaltdığım bu dönəmdə bununla məşğul olmaq çox çətindir. Nə evdəki atmosfer, nə də programımı alt-üst edən o faydasız mədrəsə dərsləri təkrarlarıma mane olur. Daha bacarmıram, düzü. Bəlkə də ən qısa zamanda çıxıb gedərəm və dinimi öz şərtlərimlə yaşaram.