Vaziyat hech qachon yaxshilanadimi?

Shikoyat qilishga harakat qilmayapman, faqat buni chiqarib tashlashim kerak va, ehtimol, sizda foydali maslahat bo‘lsa, olardim. Men juda kamchilik bilan o‘sganman. Haddan tashqari kambag‘al emasdim, lekin pul doim tang‘is edi – hisob-kitoblar va ozgina oziq-ovqat uchun yetarli, xolos. Ota-onam tinimsiz janjallashardi, otam ichardi va har bir muammoda onamni ayblardi. Bu chuqur yaralar qoldirgan. U shunaqa odam edi, xolos. Hatto o‘zi xato qilganda ham, vallahiy, bahona to‘qirdi yoki mutlaqo begunoh birovga barmog‘ini qaratardi. O‘sha uyda o‘sish juda og‘ir edi. Men duo qilardim, Allohdan tinchlik so‘rardim, lekin bu dunyoda javobni ko‘rmadim. Bilaman, bu dunyo mo‘minlar uchun qamoqxonadir, lekin nega mening qamoqxonam bunchalik bo‘g‘uvchi? Ular sekin-asta meni bir paytlar sevgan barcha narsamga bo‘lgan ishtiyoqimni so‘ndirib yubordi. Otam hatto yashirishga ham harakat qilmasdi, singilchamni mendan afzal ko‘rishini. Agar hech bo‘lmasa o‘xshatgan bo‘lsa, qabul qilgan bo‘lardim. Men juda injiq taomlanuvchiman, shuning uchun ko‘p yemasdim. Faqat o‘zim yeyadigan ovqatga pul sarflashni xohlamasdim. Oriqligim uchun ko‘p mazax qilishardi. Haqiqatan ham qiyin. Hech qachon to‘g‘ri bolalik ko‘rmadim; u mendan tortib olingan. Bu qismi eng ko‘p og‘ritadi. Men ko‘p narsa so‘ramaganman – shunchaki mehribon oila va o‘n ikki yoshimda hisob-kitoblar yoki oziq-ovqat haqida qayg‘urmaslikni. Mavjud narsaga shukr qilaman, lekin ozgina ko‘proq so‘rash juda ko‘p bo‘larmidi? Mendan tortib olingan narsalardan qachon zavqlana olaman? Hali ham ular bilan birga yashayman. Hali yoshman, lekin endi bola emasman. Ilgari hayotimda katta motivator boyib ketish edi, lekin bu endi meni qiziqtirmaydi. Aslida, hech narsa qiziqtirmaydi. JazakAlloh xayr, buni o‘qigan har kimga, va har qanday maslahat yoki yaxshi so‘z juda qadrli bo‘lardi.