Yurak ko'tarib bo'lmas darajada og'irlashganda
Assalamualaikum, odamlar, bu biroz uzun bo'lishi mumkin, lekin bu haqida ochiqchasiga gapirish uchun hech kimim yo'q, shuning uchun ozgina hissiyotga berilib ketsam, kechirasiz. Rostini aytsam, endi o'zimni chiday olmayapman. O'z-o'ziga hurmatim qolmadi, o'z ruhimga nisbatan mehribonlik yo'q, otam va Allohdan boshqa oldinga intilishga sabab ham yo'q. Qolgan oila a'zolarim, chamamda, xafa bo'lishadi, lekin eng katta tashvishim otam, rosti. Bir necha yil oldin, onam Allohga qaytdi. O'shandan beri asosan yolg'izman, otam bilan yashasam ham, kechqurun u kelguniga qadar butun kunni yolg'iz o'tkazaman. Yolg'izlikka ko'nikib qoldim – universitetda 3 yil o'zim yashadim va birinchi marta yaqin do'stlar orttirdim. Lekin o'zimni inson sifatida butunlay muvaffaqiyatsizlikka uchragandek his qilaman. Qilolgan kichik ishlarim esa menga hech narsa emasday tuyuladi. O'zimni fazoda behuda joy egallagan va, rosti, hurmatga loyiq bo'lmagan inson deb bilaman. Do'stlarimning hurmatini ham yo'qotdim, chunki va'da bergan gunohimga yana qo'l urdim. O'zimga bo'lgan hurmatim ham shu sababdan yo'qoldi. Haqiqatan ham butun umr shu O'zim bilan yashashim kerakmi? Nega boshqalar uchun yashashda davom etishim kerak? Nega yana bir kunni o'tkazish uchun o'zimni zo'rlashim shart? Allohning marhamatidan umidimni uzganim yo'q, o'zimdan umidimni yo'qotdim. Buni qilishni davom ettirgim yo'q. Do'stlarimga suyanishni xohlamayman, chunki eng yaqin do'stim meni eng yaqin do'sti deb aytmasa kerak. Qolganlari uchun ham shu gap. Men shunchaki o'rin to'ldiruvchi odamman. Nega jamiyatdan butunlay uzilib keta olmayman? Nega odamlar bilan bog'liq bo'lib yashash tarzi bizga majburan yuklatilgan? Bu menga mantiqsiz tuyuladi. Hech kimga hech qanday qiymatim yo'q. Qilgan gunohlarim uchun o'zimni yomon ko'raman va Allohdan son-sanoqsiz marta kechirim so'radim. Agar Allohga to'la-to'kis ibodat qilishni xohlasam – buni tog'lar orasida, hech kim menga bog'lanmagan va men kimgadir bog'lanmagan holda qilishni juda istardim – nega hali ham boshqalar bilan aloqada bo'lishim kerak? Agar bunchalik umidsizlik bo'lsam, nega katta ishlar va ulkan yutuqlar kutayotganimni eshitish o'rniga, meni shunchaki tinch qo'yishmaydi? Buning uchun ham odamlar bilan muomala qilishim kerak bo'lardi. Odamlardan to'ydim. Ehtimol, menga unchalik ahamiyat bermaydigan va biroz vaqtdan keyin hayotlarini davom ettiradiganlar uchun tirik qolishim kerakligini bilishdan charchadim. Qiymatim qachon odamlarga bog'lanib qolganini bilmayman, lekin endi bu bog'liqlikni uzib bo'lmaydiganday tuyuladi va shu bilan yashashim kerak. Hammasini tugatish haqida o'ylash, bu o'z qo'limda ekanligidagi g'alati bir taskin beradi, lekin Alloh rozi bo'lmasligi sababli o'zimni to'xtataman. Lekin nega, nega men yashashim kerak bo'lmagan bunchalik ko'p narsaga chidashim kerak? Do'stlarimdan uzoqlasha boshladim. Menimcha, endi hech kim mening qiyinchiliklarimga chinakam e'tibor bermaydi va, rosti, nega e'tibor berishi kerak? Bu mening muammolarim, barcha noto'g'ri ishlarni o'zim qilganman. Nega buning uchun o'zimni aybdor qila olmayman? Men shunchaki yo'q bo'lib ketgim keladi, shunda endi o'zim bilan kurashishim shart bo'lmaydi. Hozir hech qanday qiymatim yo'q. Menimcha, hech qachon bo'lmaydi ham. Men shunchaki dangasa odamman, boshqalarga yopishib, o'z muammolarimdan chalg'ishga harakat qilaman. Yaqinda hammasini tugatishim mumkin va Alloh meni kechirishini so'rayman.