Hayot Juda Og'ir Tuyulganda
Sabrli bo'lishimizni aytadigan postlarga ko'p duch kelaman. Lekin rostini aytsam, toqatim deyarli toq bo'ldi. Bilamizki, Alloh sabr qiluvchilar bilandir, shunday emasmi? Ammo qachon nafas rostlay olaman, yoki hech bo'lmasa bir oz tinchlik topaman deb o'ylayman. Atrofimdagilarning shunday ajoyib hayot kechirayotganini ko'rish juda nohaq tuyuladi, men esa zo'rg'a o'zimni tutib turish uchun kurashyapman. Agar shunday davom etsam, hayotning o'zi jazo kabi. Bordi-yu taslim bo'lsam, abadiy jazo haqidagi fikr meni qo'rqitadi. Qutilish yo'li yo'qdek qamalib qolgandek his etaman.