Dinga o‘tish haqida o‘ylayapman, lekin o‘zimni bosinqirab his qilyapman
Hammaga salom. Erim bilan turmush qurganimga olti oy bo‘ldi, uni chin dildan sevaman. U musulmon, men esa katolik oilasida o‘sganman, lekin yoshligimdan beri diniy amallarni deyarli bajarmaganman. U ohista aytib qo‘yadiki, agar bir kun kelib Islomni qabul qilsam, xursand bo‘lardi, lekin rostini aytsam, bundan oldin ham qiziqib, fikrga ochiq edim. Uni to‘g‘ridan-to‘g‘ri o‘qituvchim bo‘lishini xohlamadim, yordamini qadrlamaganimdan emas, balki bu qadamni qo‘ysam, chin yurakdan, Alloh roziligi uchun bo‘lishini istayman, faqat unga bo‘lgan muhabbatim tufayli emas - garchi qiziqishimni uyg‘otgan kishi o‘zi bo‘lsa ham. Qur’on o‘qiyapman, namoz o‘qishni o‘rganyapman va kashf etayotgan ta’limotlarni chinakam sevib qoldim, lekin ichimdagi bir tuyg‘u - xato qilyapmanmi degan shubha yoki oilamning qanday munosabat bildirishidan qo‘rquv - meni tark etmayapti. Musulmonlardan tanishim yo‘q, masjidga borib, u yerda namoz o‘qishni juda xohlardim, lekin qattiq asabiylashaman. Agar biror narsani noto‘g‘ri qilsam-chi? Mahalliy masjidga shunchaki kirib namoz o‘qiy olamanmi? Yordam va yo‘l-yo‘riq so‘rab kimgadir murojaat qilishim kerakmi? Yoki shahodat keltirishga tayyor bo‘lgunimcha uyda mashq qilishda davom etaymi? Har qanday maslahat yoki dalda beruvchi so‘zlar menga katta ma’no berardi.