Payg‘ambarlarning yuzini ko‘rsatmaslikdagi hikmat ko‘pincha e’tibordan chetda qoladi

Assalomu alaykum hammaga. Miyyamda aylanib yurgan bir fikrni aytgim keldi. Iso (alayhissalom) va Muso (alayhissalom) kabi payg‘ambarlarning tasvirlanishi odatda juda yevropacha qarashdan kelib chiqqan, rostini aytsam, bu ko‘p zarar keltirgan. Ular ma’lum bir irqda ko‘rsatilib, bu “oddiy” tasvirga aylansa, bu oq tanlilarning ustunligi degan g‘oyani sekin orqadan qo‘llab-quvvatlaydi - xuddi Xudo oq tanlilarni boshqalarga yo‘l ko‘rsatish va “madaniyat berish” uchun tanlagandek, bu esa mutlaqo noto‘g‘ri. Ko‘p nasroniylar “Isoni xohlaganingizcha tasavvur qilishingiz mumkin” deyishadi, lekin kimdir tarixiy jihatdan aniqroq bir ko‘rinishni ko‘rsatsa, ko‘pchilikning jahli chiqadi. Bu shuni ko‘rsatadiki, ularning ongida qotib qolgan bir tasvir bor, va har qanday farqli narsa ularning butun dunyoqarashiga tahdid bo‘lib tuyuladi. Go‘yo ular oq tanli bo‘lmagan bir insonning Yaratuvchi tomonidan sevilishi va ulug‘lanishini qabul qila olmaydilar - agar u oq tanli rahbar ortidan ergashuvchi bo‘lmasa. Ba’zida o‘ylab qolaman, agar biz musulmonlarda Muhammad payg‘ambarning (sallallohu alayhi vasallam) yuzini ko‘rsatmaslik qoidasi bo‘lmaganda, va Islom asosan G‘arb ta’siridan uzoq qolganda, ehtimol biz ham arab ustunligi kirib kelishini ko‘rardik. Chunki ich-ichdan har kim o‘zini tanlangan deb his qilishni yoqtiradi. An’anamizdagi hikmatga alhamdulillah.