Alloh mendan yuz o‘girgandek tuyuladi va men qayg‘uga botib qoldim

O‘zini himoya qila olmaydigan bir odamni himoya qilganim uchun orzu qilgan ishimni boy berdim. Bir necha oy o‘tib, Alloh otamni - eng yaqin hamrohimni, hech kim bo‘lmaganda doimo yonimda bo‘lgan insonni - oldi. Undan keyin, eng qadrlagan turmush o‘rtog‘im hayotimdan chiqib ketdi. Bir yildan buyon ish qidiryapman, yangi sohada noldan boshlashni umid qilib, lekin har bir eshik yopiq. Tunlarni ‘nima bo‘lardi’ degan o‘y-hayollar bilan o‘tkazaman va otamni hafa qilgandek his qilaman. Ajablanarli tomoni, avvallari ruhiy jihatdan kuchli bog‘lanib qolgan edim. To‘liq tavakkul qilib, Alloh rizq beradi, deb ishonardim. Tahajjud namozini o‘qirdim va masjidda farz namozlarini deyarli qoldirmasdim. Duo bu hech qachon nishonidan adashmaydigan o‘q, deyishadi. Qabul bo‘ladigan vaqtlarda - Ramazonning oxirgi o‘n kechasi yoki Arafat kuni kabi muborak daqiqalarda - yolvorib ibodat qildim. Lekin birorta duom ijobat bo‘lmadi. Hatto bittasi ham. Buning o‘rniga hayotim battar to‘polonga aylandi. Inson ko‘p vaqt umid qila olmas ekan. Ba’zi odamlar kelib, ‘Duoni bunday yoki unday qilib o‘qib ko‘rdingmi?’ deb so‘rashadi. Ammo, halol niyat eng muhimi, deb o‘ylayman. Bu menga xuddi ma’lum bir uslubda duo qilish kerak, xuddi shu ishlaydi, deb ko‘rsatishga harakat qiladigan kontent yaratuvchilarni eslatadi. Meni noto‘g‘ri tushunmang. Chin qalbim bilan Islomga ishonaman. Faqat o‘z hayotimdan umidimni yo‘qotdim.