Musulmon millati musibat ichida

Hozir kimga murojaat qilishni bilmay qoldim, lekin vallohi, judayam xafa bo‘lib turibman. Ummatimiz shu kunlarda shunchalik xo‘rliklarga chidamoqda. G‘arb kuchlari bizni tinimsiz hujum qilib, vayron qilishyapti, keyin yana mamlakatlarimiz nega orqada qoldi deb so‘rashga ham jur’at etishyapti. Sevimli Payg‘ambarimizga, sollallohu alayhi vasallam, mazax qilishda davom etib, biz nega bunchalik ko‘pchilik bo‘lib Yevropa va boshqa joylarga panoh izlayotganimizni so‘rashga jur’ati ham yetadi. Ular bizni zo‘ravonlik kabi jirkanch narsalarda yolg‘ondan ayblab, buni o‘z harakatlarini oqlash uchun ishlatishyapti. Falastinda genotsidga pul quyishyapti, Livan, Eron va butun Yaqin Sharqni bombalashda davom etishyapti, o‘zlari son-sanoqsiz begunoh erkaklar, ayollar va bolalarni o‘ldirayotgan bo‘lsa, bizni terrorchi deyishadi. Ular o‘sha ekstremist guruhlar kabi judayam kichik bir to‘p odamning qilmishlarini olib, barcha musulmonlarni bitta tarashga solishadi. Ularning ikkiyuzlamachiligi aqlni shoshiradi va ichimni g‘azabga to‘ldiradi, vallohi. Qaniydi nimadir qila olganimda, lekin rostini aytsam, men nima qila olaman? Qanday haqiqiy imkoniyatlarim bor? Yana bir narsa meni g‘azablantiradi – biz shunchalik ko‘pchilik bo‘la turib, shunchalik kuchsizmiz. Nega o‘zimizni himoya qilish uchun o‘rnimizdan turmaymiz? Biz dunyo bo‘ylab ikki milliard musulmonmiz. Nega adolatli bir rahbarlik ostida birlashib, o‘zimizni himoya qilolmaymiz yoki hech bo‘lmasa biror narsa qilib ko‘rolmaymiz? Har qanday narsa shunday ojizona qarab turishdan yaxshiroq bo‘lardi.