Kichik singlimning manmanligi va shafqatsizligi bilan kurashish

Assalomu alaykum, maslahatga muhtojman. Kichik singlim bilan oramizda 4 yosh farqi bor. Katta bo'lar ekanman, uni eng yaqin do'stim deb bilardim, lekin u ko'pincha maktabdagi yutuqlarimga hasad qilardi. Ota-onam doim uni erkalab, menimcha, uning o'qishdagi qiyinchiliklarini to'ldirishga harakat qilishardi. Rostini aytsam, o'sha yutuqlarni ularning mehriga almashtirgan bo'lardim – men baholarim orqali ularning e'tirofiga erishishim kerakdek his qilardim. Singlim politexnik va universitetga borgach, yaqin do'stlar orttirgan (ayniqsa, ilova orqali turmush o'rtog'i bilan tanishgandan so'ng va bir do'sti shifokor bo'lib, onamizga buni tez-tez eslatib turadi), u manman va qo'pol bo'lib qoldi, ayniqsa menga nisbatan. 2 yildan beri gaplashmaymiz. U menga ko'rinmas odamdek muomala qiladi. Oilaga ovqat olib kelsam, hech qachon rahmat demaydi, ammo boshqa opalarimga baland ovozda minnatdorchilik bildiradi. Onamdan yordam so'ragandim, u singlimning o'ziga bino qo'ygani va o'jar odam ekanini, uni o'zgartirib bo'lmasligini, agar jahlini chiqarsam, battar tutaqib ketishidan qo'rqishini aytdi. Otam esa hissiyotdan yiroq, hozir ko'pincha to'shakda yotib qoladi. Yaqinda katta opamning uyida bir xonada turdik. Men saqlash uchun devor shkafiga pul to'ladim. Men yaqinda ko'chib ketdim (xayriyat, singlimning tungi o'yinlari va eri bilan suhbatlari uyqumni buzardi) lekin ba'zi elektron qutilarimni qoldirib ketgandim. Kafolat uchun quti kerak bo'lganda, oilaviy chatda so'radim, chunki narsalarim yo'qolganini payqadim – shkaf uning ruxsatsiz joylashtirilgan buyumlari bilan to'lib ketgan edi. Shunda u qo'pol izohlar qoldirdi, masalan: "Hech bo'lmasa men bitiruvdan keyin deyarli bir yil ishsiz yurmadim :)" (bu 10 yil oldin edi, men esa ish qidirib, yarim kun ishlardim), "Men 2 oyda ish topdim, sendan yutdim, maoshim kattaroq" (ishni do'stimning tavsiyasi bilan, avvalgi ishidan bo'shatilgach topgan). Shuningdek: "O'ttizga kirib, o'zini tutishni bilmaydigan, omadsiz" (tug'ilgan kunim bilan hatto tabriklamadi). Va, "Sen bilan gaplashmayotganimdan beri hayotim ancha yaxshi bo'ldi." Jahlim chiqib ketdi. Bunday odam bilan qanday munosabatda bo'ladi? Onam yashirincha mendan uni kechirishimni so'raydi. Tashqaridan qaraganda, uning hayoti mukammal ko'rinadi: u milliy sportchi bilan unashtirilgan (yoshi mendek, kam maosh oladi – bilmadim, unga ham past nazar bilan qaraydimi), qaynotasi imom. U tashqarida taqvodor ko'rinadi, lekin uyda Qur'on o'qiganini ko'rmaymiz. To'y tuhfalari sifatida namoz joynamozlari bermoqchi; onam boshqa dinga e'tiqod qiluvchi mehmonlar uchun likopcha qo'shmoqchi edi, u esa "Bu mening to'yim, men qaror qilaman," deb qisqa kesdi. Bu ikkiyuzlamachilik – u do'stlariga mehribon, ko'p sayohat qiladi, ammo oilasiga nisbatan juda yomon. Ota-onam unga va eriga 3 yildan so'ng yangi uylari tayyor bo'lguncha, o'zlarining ijaraga berib daromad olinadigan kvartirasida qolishlariga ruxsat berishyapti, o'zlari esa katta opamnikida qolishda davom etishyapti, ularga shaxsiy joy kerak deyishib. Qo'y deguvchi sifatida, hayotim qiyin bo'ldi, kam qo'llab-quvvatlandim. Uyqum qochyapti, hatto bosh aylanishidan ishdan ta'til oldim. Davom etish uchun qanday maslahat berasiz? JazakAllohu xayr.