Oxirgi paytlarda imonim bilan kurashyapman.
Ассалому алайкум. Охирги пайтларда Исломга бўлган ишонишим йўқолиб бораёпти. Икки йил аввал пайгамбаримни беш марта намоз ўқийдим, аммо ҳозир бир марта қилиб қоламан ёки баъзан кун бўйи намоз ўқимай ўзимни тутаман. Таҳажжуд учун uyg‘onardim, ами опасизда эса ҳамма нарсага шубҳа қолдиряпман. Мен жанубий Осиёда катта бўлдим ва эмоционал ва жисмоний зўравонликка дуч келганман. Низомим жуда ёмон бўлиб кетди, чунки амкам ва унинг оиласи менинг мамлакатимга қайтиб келишган. У балогатга етганида менга уйдирма ишларни айтади, мени жуда ёмон ёки qora деб атайди, ва яқиндимларимдан ҳам, қариндошларимдан ҳам фарқлаган ҳолда мени даволайди, чунки у менга яқин ёшда жинси фидо бор. Мен кичиклигимда ҳиҷоб кийар эдим, у беш бор, менга "нафақат намоён бўлиб юриш"ни айтиб, ёки оила фотоларни бўлишганда менинг расмларимни назарга олмасди. У менга ёртиқ хўпанган овқат берди, ва бундай кўп нарсалар бор. Менинг оилам ҳар қачон аралашишмадилар, "ота-она китобларини" бузишнинг ҳаромлигини айтишди. Уларни менинг яқин рафиқалари билан ёмон ўйлашларига итоат қилишарди, менинг ёмон ёрип, ахмоқ эканимни такрорлашарди. Кўплаб ойлар давомида мен жуда чалқиганман, ув депрессияда, уйқумни олиб, оилам олдидо табассуми мажбурий юзни олиб чиқаметган, аслида ўзимни унчалик якунлаш имконони тугаган экан. Мен ҳатто таълимимда тўхташимга тўғри келди, ёлғиз чиқишда жуда хавфсиман - қалбим жадал кузатишда ва ухлаб кетамән. Мен Аллоҳдан зўравонликни ва амкам ҳамда оилам келтирган зарарни тугатишини сўраганман, аммо ҳеч нарса ўзгараётганини ўзимда ҳис қилмаяпман. Мен жуда чалқиганман ва умидсизликка тушяпман. Нега мен ҳаётим муаммога тушяпти? Мен учун дуо қилинг.