Allohdan uzoqlashgandek his qilsam, namozda qiynalsam va dunyo bilan din o‘rtasida tebranayotgan bo‘lsam, Alloh bilan bo‘lgan rishtamni qanday tiklay olaman?
Assalomu alaykum, aziz birodarlar va opa-singillar. Men Allohdan shunchalik uzoqlashib ketgandek his qilyapman va endi qaytish yo‘lini topa olmayotgandekman. Alhamdulillah, men har doim yagona Xudoga ishonganman va bu meni Islomga yaqinlashtirgan. Ammo oxirgi paytlarda men bilan Alloh o‘rtasida katta masofa borligini sezyapman. Men amaldor oiladan chiqmaganman; aslida, Islomga o‘tishimga qisman o‘tmishdagi munosabat va kimdir meni nihoyat tanlashiga bo‘lgan chuqur umid sabab bo‘lgan (astag‘firulloh). O‘sha munosabat buzilgan bo‘lsa ham, Islom yuragimdan hech qachon chiqmadi. Namozlarni o‘tkazib yuborsam ham, aybdorlik va uyatni his qilsam ham, ba’zida juda sarosimada bo‘lsam ham, ichimdagi bir ovoz Islom mening yo‘lim ekanligini va bu ikki farzandim uchun ham to‘g‘ri yo‘l ekanligini aytib turadi. Endi kelajagim haqida qayg‘ura boshladim. Bir kun kelib soliha xotin bo‘lishni istayman, insha Alloh, va ko‘proq farzandli bo‘lishni. Ammo ba’zida o‘tmishim va allaqachon bolalarim borligi bu orzularimga to‘siq bo‘lishidan qo‘rqaman. Farzandlarim Islomni sevishini va unga yaqin bo‘lishini xohlayman, lekin men ularni yetarlicha yaxshi o‘qita olmayotganimdan qo‘rqaman, garchi qattiq harakat qilsam ham. Moslashish – bu boshqa bir kurash. Musulima do‘stlarga intilaman, lekin ko‘rinadigan tatuirovkalarim, yangi musulmon bo‘lganim va madaniy farqlar ko‘pincha meni o‘zga odamdek his qildiradi. Alhamdulillah, men hanuz hijob kiyaman, garchi uni yechib qo‘ygan kunlarim bo‘lsa ham. Har safar shunday qilsam, keyinchalik o‘zimni juda aybdor his qilaman. Mening oilam musulmon emas – faqat men musulmonman – va ba’zida hijobim ularni bezovta qilayotgandek tuyuladi. Yuragim hali ham bu dunyoga va meni tanlashini qattiq istaydigan bir kimsaga yopishib yotibdi. Ammo aslida men yuragimni faqat Allohga bog‘lashni xohlayman. Ayrim kunlar o‘ylab qolaman: Agar men faqat Allohga ishonsam va yaxshi odam bo‘lsam, hamma amallarni to‘liq bajarmasam, masalan hijob kiymasam, bu yetarlimi? Keyin bu fikrni o‘ylaganimdan o‘zimni dahshatli his qilaman, chunki ichimda, Alloh roziligi uchun intizomni juda xohlayman va chindan Jannatni istayman. Eng qiyini nima? Men bu haqda har kuni o‘ylayman. Bu charchatadi – yuragim va miyamdagi doimiy kurash. Men tinchlikni xohlayman. Va ichimda, chuqur bilamanki, men izlayotgan tinchlik faqat Allohdan kelishi mumkin. Men o‘zimni juda yo‘qolgan his qilaman. Ba’zida, namozlarni o‘tkazib yuborganim va ba’zi gunohlar bilan kurashganim sababli, Alloh meni hidoyat qilishni to‘xtatganidan qo‘rqaman. Alloh qalblar muhrlanishi haqida gapiradigan oyatni eslayman va vahimaga tushaman, ehtimol bu men bilan sodir bo‘lgandir deb o‘ylab. Ammo keyin, men hali bu yerdaman, to‘g‘rimi? Hali izlayapman, hali Alloh haqida o‘ylayapman, hali Uni xohlayapman. Ehtimol bu umid borligini bildiradi, bi’iznillah. Ishonamanki, boshqalar ham avval shunday his qilgan. Qanday qilib qaytish yo‘lini topdingiz? Barcha shovqin va odamlarning fikrlaridan uzoqda, Alloh bilan haqiqiy rishtani qanday qurdingiz? Har qanday maslahat uchun jazaakum Allohu xayran. (Uzoq post uchun uzr.)