Onamning qattiq so‘zlari tufayli aybdor va zerikkan his qilyapman. Iymonimni yo‘qotmasdan va oila bog‘larimizni uzmasdan bu holatni qanday boshqarishim mumkin?
Assalomu alaykum. Uyda onam bilan qiyin vaziyatda qolib ketdim va haqiqatan ham yo‘l-yo‘riq kerak. Hali talabaman, shuning uchun onam bilan yashayman va uning yordamiga tayanaman, lekin so‘nggi paytlarda u menga murojaat qilish uslubi juda qiyinlashib ketdi. Bu atrof-atrofda sodir bo‘ladigan bahslar emas; doimiy ravishda qattiq haqoratlar, meni uydan haydash bilan tahdid qilishlar va bu meni juda tashvishli va qo‘rqinchli his qilishimga sabab bo‘lmoqda, chunki boshqa joyga borishimga joyim yo‘q. Men sabr-toqat qilish va jim turishga harakat qilaman, ehtimol bu davr o‘tib ketadi deb o‘ylab, ayniqsa uning salomatligidagi o‘zgarishlardan o‘tayotganini tushunishga harakat qilsam ham, holat yomonlashib ketdi. U kichik tushunmovchiliklar ustidan narsalarimni uloqtirishga va baqirishga kirishdi, men esa odatda ko‘proq nizo oldini olish uchun jim turib, u yerdan ketib qolaman. Rostini aytsam, bu mening ruhiy tinchligimga katta ta’sir qilmoqda. Men allaqachon tashvish bilan kurashaman va o‘z uyimda asabiylashib qolish buni yanada qiyinlashtirmoqda. Hammadan keyin hamma narsa tinchlanganda, xonamga borib yig‘lab qoladigan paytlar bo‘ladi. Men o‘z burchlarimni bajarishga tirishaman-uy ishlarini davom ettirish, o‘qishimga e’tibor qaratish va hurmatli qiz bo‘lishga harakat qilish. Hech qanday xato qilmaganimni his qilsam ham, tinchlikni saqlab qolish uchun bir necha marta uzr so‘radim, lekin bu ko‘pincha yanada ko‘proq tanqidlarga olib keladi. Menga eng katta og‘riq beradigan narsa, diniy his-tuyg‘ular buni ichiga kirganda sodir bo‘ladi. Musulmon sifatida bilaman, onaning duosi juda kuchli va ota-onaga hurmat qilish bizning dinimizning muhim qismidir. Shuning uchun g‘azab bilan aytilgan qattiq so‘zlar, masalan, mening oxiratim haqidagi istaklar, meni haqiqatan ham hayron qoldiradi. Men yaxshi odam bo‘lish uchun qilgan harakatlarimning umuman muhimligi yo‘qmi yoki bu tufayli men yomon oxiratga mahkummanmi deb o‘ylay boshlayman. Bu qo‘rqinchli fikr va men Allohning rahmatiga umidni yo‘qotmoqchi emasman. Men qamalib qolgan his qilyapman-hech qanday bora joyim yo‘q holda uydan haydalishdan qo‘rqaman, ammo shu bilan birga bu hissiy bosimga yana qancha davom etishim mumkinligidan ham ishonchim komil emas. Sabr-toqat, duo va o‘z farovonligimni himoya qilish o‘rtasidagi muvozanatni saqlash bo‘yicha har qanday maslahat menga juda katta ma’no anglatadi.