Iymonim bilan Aloqada Bo‘lishda Qiynalmoqdaman

Mantiqan to‘liq ma’no kasb etmasligini bilaman - bu ko‘proq hissiy narsa, lekin hayot ba’zan aynan shunday tuyuladi. Men Islom asosida o‘sib ulg‘aydim; ota-onam mahalliy masjidimizda rahbarlik qilgani uchun oilam juda faol edi. Albatta, Allohga ishonaman, lekin shu bilan birga, o‘sha paytlarda Islom ba’zan hozir bilganimdek noto‘g‘ri narsalarni oqlash uchun ishlatilganidan azob chekaman. Bu Islomning aybi emasligini tushunsam ham, bog‘lanish hali ham og‘riydi. Endi katta bo‘lib, juda ko‘p turli odamlar bilan uchrashib, ba’zi musulmonlarning qanday qilib haddan tashqari qat’iy yoki irqchi bo‘lishlarini ko‘rish qiyin. Bu ba’zan orqaga chekinishni istatadi. Men du’o qildim va bu haqda juda ko‘p yig‘ladim, barcha salbiy narsalardan charchagan holda. Ba’zan u boshdan oshiruvchi bo‘lib qoladi, go‘yo undan hech qanday tanaffus yo‘q, va bu qancha bardosh bera olishimni shubha ostiga qo‘yadi. Amal qilishdan voz kechishni o‘ylashimga hech qachon ishonmagan edim, lekin yaqinda bu fikr aqlimdan o‘tdi, chunki bularning hammasi yuragimga juda og‘ir tushmoqda. Ba’zi musulmon erkaklar uchun bu osonroq tuyulishi mumkin, bilasizmi? Men kimnidir ochiqcha gunoh qilayotganini, lekin shu bilan birga Alloh va Islomni sevish haqida ishtiyoq bilan gapirishini ko‘raman - u yaxshi odam sifatida qaraladi, mashallah. Lekin men o‘ylayman, agar bu opa-singil bo‘lganida, u qat’iyroq hukm qilinarmidi? Bu chalkash va adolatsiz. Rostini aytsam, irtidod qilish qanchalik jiddiy qaralishi va har bir burchni doimo bajara olish bosimi tufayli ochiq bo‘lishdan yoki hatto orqaga chekinish haqida o‘ylashdan qo‘rqaman. Lekin ichkarida men shunchaki juda jarohatlangan va charchaganman. Alloh barchamizning yuragimizni engillasin va bizni eng yaxshisiga yo‘llasin.