Diyonimni Uslab Qolishga Qiynalayapman
Assalomu alaykum hammaga. Bir muncha vaqt meni og‘ir ahvoldaman va, haqiqatini aytganda, qayerdan boshlashni ham bilmayapman. Gap-shunchaki usti-ustiga tushib borayotganiday, tushunasizmi? Bir necha oy davomida mening diyondagi ahvolim juda yaxshi edi. Men halol munosabatda edim, oilaviy ishtirok bilan, va haqiqatan ham bu nikohga olib keladi deb ishonardim, inshoolloh. Lekin u tugadi, chunki uning oilasi men boshqa mamlakatdan ekanligimdan xursand emas edi. Bu og‘riq meni chuqur ezdi. Bu vaziyat mening amalni tashlashimning yagona sababi emas, lekin u katta qismi. Bu xiyonatdek tuyuldi, men oddiygina chetga surildimdek. Bunday rad etilishlar menga ko‘pincha sodir bo‘lib turadi, va siz qadrlagan insonga shunchalik umid bog‘lab, keyin uni birdaniga yo‘qotish achinarli. Menning yaqin odamlar doirasi katta emas, shuning uchun bu aloqani yo‘qotish o‘sha paytda butun qo‘llab-quvvatlovchi tizimimni yo‘qotgandek his qilindi. Men shunchaki tashlab ketilgandek his qilyapman. Bu ilgari ham bo‘lgan, lekin men haqiqatan ham bu safar boshqacha bo‘ladi deb o‘ylardim. Buning sababli mening o‘zimga ishonchim juda pasaydi, va men hozirgi tashqi ko‘rinishimdan juda norozi. Menga eng ko‘p alam qiladigan narsa shuki, odamlar-va ayniqsa boshqa musulmonlar-hanuzgacha shunday bo‘lishi mumkin: qo‘pol, noto‘g‘ri va irqchi. Men bilamizki, bizning go‘zal diyonimiz bu xatti-harakatni qo‘llab-quvvatlamaydi, lekin men bilan tez-tez shunday munosabatda bo‘linishi, meni o‘sha jamoadan bog‘liq bo‘lgan hamma narsadan uzoqlashishni istatadi. Menimcha, shuning uchun men chekinib oldim. Men shunday qo‘pollik bilan harakat qila oladigan odamlar bilan bir xil e’tiqodni baham ko‘rish g‘oyasini yomon ko‘raman. Mening imonim hanuzgacha bor, Allohning inoyati bilan, lekin ehtimol, jamoa yoki uning atrofidagi madaniy jihatlarga bo‘lgan muhabbatim so‘ndi. Hozircha, hijobimni kiyish men mahkam ushlab turgan oz sonli narsalardan biridir.