Yordam kerak, ruhan charchadim

Salom hammaga. So‘nggi vaqtlar men unchalik oson bo‘lmagan davrdan o‘tyapman. Ishlay olmayman, har kuni oilamdan qo‘pol so‘zlar eshitaman va ishsiz bo‘lganim uchun alohida chiqib yashay olmayman. Oilam tomonidan tanlangan kishiga turmushga chiqish bosimi kuchli va ular menga mutlaqo hurmat qilmaydiga o‘xshaydi. Ko‘p do‘stlarim uzoqlashib ketishdi, chunki juda ko‘p izolyatsiyada qoldim. Suhbatlar yaxshi o‘tmaydi, qandli diabet va jag‘ bilan bog‘liq muammolarim bo‘lishi mumkin, lekin oilam meni shifokorga olib borishga yordam bermayapti. Yillar davomida bu vaziyat meni hatto o‘z qarorlarimni qabul qilishni ham qiyinlashtirdi. Masjidda va qarindoshlar orasida, turmush qurmagan holim mening aybdorligim hissini kuchaytiradi va men o‘zimni yordamsiz his qilyapman. Men Falastin va Livandagi kabi og‘ir muammolarni boshdan kechirayotgan odamlar borligini bilaman, lekin 25 yil davomidagi bu kundalik kurashdan so‘ng, ongim shunchaki charchagan. Har kuni Allohdan yordam tilayman, ammo hali ham orom topishim kerak. Juda charchadim. Ba‘zan taslim bo‘lish haqida o‘ylayman, lekin bu nimani anglatishidan xavotirdaman. Hayotim hali haqiqatan boshlanmagandek tuyuladi. Har qanday maslahat yoki mehribon so‘zlar menga juda qadrli bo‘lardi. Tinglaganingiz uchun jazakallohu xayran.