Xristianlikdan Islomni qabul qilishimga olib kelgan yo'lim
O'n besh yil davomida hayotim Xoch atrofida aylanardi. Men Keniyadagi ishonchli Baptistlar oilasida o'sdim, Yakshanba kunlari ilohiy qo'shiqlar, ibodatdan keyingi jamoat ovqatlanishi va oilam avlodlar davomida foydalangan tanish yog'och skamya deganidir. Mening imonim shaxsiy edi – Iso mening qutqaruvchim edi va Uchlik tushunchasi mening asosim edi. Uni hech qachon ortda qoldiradigan bo'lmagan edim. Hammasi ongimda qolgan bir savol bilan boshlandi. Universitetning ikkinchi yilida mening xonadoshim Amir Ramazon ro'zasini tutardi. Men uni tong otmasdan oldin suhur uchun uyg'onayotganini, oddiy ovqat yeyotganini, so'ng quyosh botgunicha hech narsa yemayotganini yoki ichmayotganini kuzatar edim. Nima uchun buni qilayotganini so'ragachimda, u aytdi: "Kam baxtli odamlarning ochligini his qilish va qalbni tozalash uchun". Men uning sadoqatiga qoyil qoldim, lekin o'yladim: Bu mening yo'lim emas. Shunga qaramay, qiziquvchim oshib bordi. Men undan Qur'onning ingliz tilidagi tarjimasini qarz oldim. Maryam surasini o'qish mening diqqatimni tortdi. U yerda Maryam – barcha ayollardan ustun qilib hurmatlangan, farishta tomonidan ziyorat qilingan, Allohning rahmati sifatida Iso berilgan. U kamsitilmagan; u ulug'langan edi. Iso esa, Masih sifatida, bokira qizdan tug'ilgan, ko'rni ko'rishga qaytargan va Allohning izni bilan o'likni tiriltirgan. Lekin u Allohning o'g'li emas edi – u Allohning sevimli payg'ambari edi. "Uch deymang... Darhaqiqat, Alloh yagona Ilohdir" (4:171) oyati haftalar davomida men bilan qoldi. Men "uch shaxsdagi Xudo" ga ishonishda o'sgan edim. Ammo yoshim o'sgan sayin, bu tushuncha tobora ko'proq qalbimni bezovta qila boshladi. Agar Alloh haqiqatan ham Yagona – bo'linmas, qudratli, sherik yoki farzandga muhtoj bo'lmagan – bo'lsa, nima uchun Unga qo'shimcha qilayotgan? Men shahodani o'zimga jimg'ina pichirlay boshladim: "La ilaha illa Allah." Allohdan boshqa iloh yo'q. Eng qiyin qismi Isoga bo'lgan muhabbatimni muvofiqlashtirish edi. Men uni yo'qotmoqchi emas edim. Keyin tushundim: Islomda men uni yo'qotmadim. Men uni yana topdim – payg'ambar, belgi, Allohdan kelgan ruh sifatida, lekin Allohning O'zi sifatida emas. Bir vaqtlar meni qo'rqitgan bu farq, erkinlik manbai bo'lib qoldi. Men Allohning mutlaq birligini buzmasdan Isoni seva olaman. Bir kechada, oylab o'qish, ibodat qilish va yolg'izda ko'p ko'z yoshlar sochgandan so'ng, mahalliy masjidga bordim. Orqada o'tirib, Azon – namozga chaqiruvni tingladim. Isho namozidan so'ng, imom meni payqadi. Men uyalib aytdim: "O'ylaymanki... O'ylaymanki shahodani e'lon qilmoqchiman." U muloyimlik bilan tabassum qildi va dedi: "Aka, sen buni o'ylaganing uchun emas, bilganing uchun aytasan." Va men bildim. O'sha kechada, faqat u va Alloh guvoh bo'lgan holda, men so'zlarni avval arabcha, so'ng inglizcha aytdim: "Shahodat beramanki, Allohdan boshqa iloh yo'q va Muhammad Uning elchisi ekanligiga shahodat beraman." Ichimda bir narsa ochildi. Bu mening o'tmishimni rad etish haqida emas edi – bu to'ldirish kabi sezildi. Xudoni sevishning, cherkovda bosh egishning barcha o'sha yillari – nihoyat men to'liq bosh egdim, peshonam sajdada erga tekkanda, e'lon qildim: faqat Alloh. Vositachilar yo'q. Bo'linishlar yo'q. Faqat Alloh. Onamga aytganimda u yig'ladi. U so'radi: "Iso hali ham gunohlaring uchun o'ldi, deb ishonasizmi?" Men javob berdum: "Men Isoning bizni Allohga yo'naltirgan payg'ambar ekanligiga ishonaman. Va Alloh shunchalik Rahmondonki, faqat Unga murojaat qilgan kimsani qutqaradi." U mening tanlovimni tushunmadi va bir necha kun davomida men bilan gaplashmaslikka qaror qildi. Oxir-oqibat, oilam menga uydan chiqib ketishim kerakligini aytdi, chunki ular bir tom ostida musulmon bilan yashay olmaydilar. Endi, Alhamdulillah, men kuniga besh marta namoz o'qiyman. Ramazon oyida ro'za tutaman. Men Bibliya va Qur'onni hurmat bilan o'qiyman. Ammo hozirda uysizman va ba'zida ovqat topish juda qiyin, chunki bu yerda ish topish qiyin. Har bir narsa uchun Alhamdulillah. Barcha maqtov eng Rahmondon – Allohga tegishlidir.