Qalbim Allohdan uzoqlashib ketdi va yo‘limni qayta topishim kerak
As-salamu alaykum. Qalbimdagi gaplarni hukm qilinishdan qo‘rqmasdan aytib berishim kerak, lekin samimiy maslahat yoki shu yo‘ldan o‘tgan va yo‘lini topgan birodarning fikrini eshitishni juda qadrlayman. Avvalo, tili biroz qo‘polroq bo‘lsa, kechiring – buni 18+ deb hisoblash mumkin. O‘zim haqimda qisqacha: men yigirma yoshlardagi singliman. Doim yaxshi xarakterga ega bo‘lishga va dinimga mahkam yopishishga intilganman. Ilgari qalbimni og‘irlashtirgan shaxsiy gunoh bilan kurashardim. Taxminan bir yil oldin uni yengdim, keyin hammasi ostin-ustun bo‘lib ketdi. O‘zimni juda chekingan holda his qilishdan norozi edim, shuning uchun onlayn odamlar bilan, asosan musulmon bo‘lmagan davralarda muloqot qila boshladim. Ayrimlariga yaqinlashib qoldim va asta-sekin akalar bilan to‘g‘ri chegaralarni saqlashni unutib qo‘ydim. Suhbatlar haddan tashqari ochiq bo‘lib ketdi, romantik va hissiy almashinuvlar bo‘ldi – jismoniy hech narsa yo‘q, lekin baribir to‘g‘ri emasdi. Yangi aloqalardagi hayajon va o‘zimni ayolligimni his qilish menga yoqardi. Bu hamma erkak bilan emas, faqat o‘ziga tortadiganlari bilan edi. Keyin ulardan biri bilan romantik munosabatga tushib qoldim. O‘zimni bu men istagan hamma narsa deb ishontirdim, lekin u parchalanib ketdi. Ammo bu eng yomoni emas. Endi, rostini aytsam, Allohdan qo‘rqmayman. Hech qanday cheklash va pushaymonliksiz har xil maxfiy gunohlarni qilaman. Uyatli narsalar haqida gaplashaman, ochiq-oydin kontent ko‘raman va qalbim hech qanday ayb his qilmaydi. Ba’zan g‘uslni bir necha kun kechiktirardim, namozlarni o‘tkazib yuborardim – hatto Ramazonda va bir marotaba Arafa kunida. Zikr qilib o‘tirganimni eslayman, lekin darhol o‘sha gunohga qayta tushardim. O‘tirib o‘zimdan nafratlanardim. Namoz o‘qishni to‘xtatdim. Allohni eslashni to‘xtatdim. Ishlar battarlashdi. Do‘stlarimning hammasi mendan uzoqlashdi. Nega ekanini bilmayman – balki o‘zimni endi o‘zimga o‘xshamaganimdan. Ijtimoiy muloqot qilolmayman. Ba’zilari meni ahmoqona ko‘ringanim uchun masxara qilishdi va o‘zimni himoya qilolmadim. Oxir-oqibat, hammadan nafratlanib, butunlay izolyatsiyaga tushib qoldim. Hozir kuniga 13-15 soat telefonda o‘tiraman. O‘qishimni tashlab qo‘ydim. Bu yil birorta imtihon yaxshi o‘tmadi. Hech narsani tushunmayman, yodlash yoki hatto testdan o‘tishga qiynalaman. Oddiy narsalar chalkash tuyuladi. O‘zimni shunchaki tutun yoki sarob kabi his qilyapman. Kimligimni, shaxsiyatimni, hammasini unutdim. Bir qismim o‘lishni istaydi, lekin qo‘rqaman, chunki Alloh mendan rozi emasligini bilaman. Tavba qilishga qayta-qayta urindim, lekin uddasidan chiqolmayapman, chunki qalbim bunga berilgan emas. Harakatlarni bir muddat to‘xtata olaman, lekin qalbim juda uzoq his qiladi. Alloh uni endi hidoyat qilishni istamayotgandek. Nima qilishni bilmayman. Faqat Allohdan qalbimni O‘ziga qayta yumshatishini yolvoraman, chunki men bilib turib va manmanlik bilan yuz o‘girdim.