Men yana Allohga yaqinroq bo'lishni xohlayman.

Ассаламу алейкум. Ҳозир қабҳимнинг дори-дармонларисиз, ўzimning йўлагида ётмоқдаман. Яқинда мен нафас қисиши, паника ҳуқуқатлари ва шиддатли стресса ва хавотирдан келиб чиқадиган автоиммун масалалар билан курашяпман. (Илтимос, терапияни таклиф қилманг - бу мен учун янада чуқурроқ курашга ўхшайди.) Мен расман Исломдан чиқмаганман - ҳали ҳам баъзан намоз ўқийман ва рўзаларни тутиб бораман. Мен алкоголь ичмайман ёки катта гуноҳлар қилмайман, хавотирдан эмас, балки бу нарсалар меним душумда ёмон сидик сигнал беради. Аммо охирги бир неча йил ичида мен Аллоҳнинг ҳузурини сезмадим. Аввалда мен ғизо бўлган фикрлар ва ОКРни учиргандим, лекин улар кундан-кунга кучайиб борарди. Мен янада етиштирувчи руҳий ғояларда ёрдам излашни синаб кўрдим, новот, янги давр нарсалари ёрдам бериши мумкин деб ўйладим, лекин бу менинг хосиятимни янада йўқотиб юборадим. Менинг руҳий саломатлигим энг паст даражада. Мен хавотирда, қорқоқ ва депрессиядаман, шундайки, мен фақат иш учун уйдан чиқаман. Мен аниқ ишониш билан Аллоҳнинг кўз ўнгида бошқа жойда эдим. Мен Аллоҳга ётланишни, ва ишларнинг яхши бўлишини уялиб ўйлардим - ва шундай бўлди. Мен осуда уйқуда бўлардим ва атрофда кичик неъматларни кўрардим. Мен бу ишончага қайта олишга ҳаракат қиламан, лекин хоҳишим амалга ошмаяпти. Мен эса охиратдан фақат илгари эдига бок, чунки ҳозирги яшаш мен учун адашишга ўхшайди. Мен ҳозирги кунда Аллоҳни яқин расмда эмаслигимни тушуниб болаолмаганимни оламани. Мен Унинг мендан норозилигини соғиндим. Илтимос, мен учун дуо қилинг. Мен бор бўлишга ҳаракат қилаяпман ва жүрегимда осудаликка қайтиб ютишга интиламан.