Bilmayman Endi

Men shunchaki bo‘shliqqa gapiryapman. Har bir dindor odam meni asabiylashtiradi, har bir imonsiz odam meni asabiylashtiradi, va rostini aytsam, o‘zimda iymon bor deb o‘ylamayman. Bu xuddi qalbimning bir bo‘lagi yulib olinayotgandek. Namoz o‘qishga harakat qilsam, deyarli jirkanish his qilaman. Menda nima shunchalik buzilganki, hatto namoz ham o‘qiy olmayman? Nega Alloh, menga bo‘lgan nafratidan, qalbimni muhrlab qo‘ydi? Nega boshqalar dinni oson qabul qilgandek, men qilolmayman? Nega boshqa musulmonlarda meni qiynayotgan shubhalar yo‘q? Mening nima aybim bor? Nima bunchalik jirkanchki, Alloh menga hidoyat bermaydi, hatto yolvorib-yolvorib tushunishni so‘rasam ham? Islomdan chiqmaslikni yolvorib so‘rayman. Yaxshi musulmona bo‘lishni yolvorib so‘rayman. Tushunishni yolvorib so‘rayman, lekin dindan shunchalik uzoqman-ki, endi o‘zimni musulmon deb ham atay olmayman. O‘lishni xohlayman. Menda ko‘pchilik tasavvur ham qila olmaydigan savollar va fikrlar bor, va bu mag‘rurlikday eshitilsa ham, parvo qilmayman – ko‘pchilik mening boshim ichida bir kun nima kechishini bilmaydi. Duo qilish ham qiyin, chunki yordam so‘rayotgan Zotning mavjudligiga ishonchim komil emas. Meni musulmon tutib turgan yagona ip – ota-onam. Agar ular erta dunyodan ketsa, ehtimol dinni butunlay tark etardim. Tushunmayman va ishonmayman. Qur’onni o‘qidim, lekin u meni ta’sirlantirmadi. Nega Allohdan hidoyat so‘rab-yolvoraman, lekin hech narsa olmayman? Nega faqat shu din ustida o‘lim so‘raganim holda, shunchalik uzoqlashdim-ki, endi musulmonligimni da’vo ham qilolmayman? Alloh xohlagan kishini hidoyat qiladi, va aniqki, qancha yolvormayin, U meni hidoyat qilmaydi. Menga maslahat kerak emas, chunki hamma doim savol bergan har kimga aytadigan o‘sha zaif, ko‘ngilni og‘ritadigan so‘zlarni aytadi. Har bir izohni eshitganman, hech biri tushunarli emas. Men uchun hech narsa qolmadi. Umidsiz va qadrsizman. Shunchaki o‘lishni xohlayman.