Umid meni tinmay tashlab qo'yadi
Assalomu alaykum. Hayotimdan mamnun emasman. Qancha harakat qilmaylik, nima qilmaylik, baribir o'sha ichimdagi abadiy bo'shliqqa qaytaman. Hatto nima bo'layotganini to'liq anglamagan paytlarimda ham shunday his qilardim. Barcha qilishim kerak bo'lgan ishlarni davom ettirdim - ishladim, odamlarga ko'rindim, gaplashdim. Tashqaridan ko'p narsa o'zgarmadi. Lekin ichimda, qilgan ishlarim va ulardan oladigan zavq o'rtasidagi bog'lanish uzilib qolgandek edi. Eng qiyin joyi? Aniq bir sababi ham yo'q edi. Hech qanday katta narsa yuz bermadi. Shunchaki nima istayotganimni bilmasdim, oldinda yo'lni ko'ra olmasdim va shu alanglashlik sekin-asta ichimdagi chiroqlarni o'chirib tashlaydigan bir yuk bo'lib qoldi. Hissiyotlarimning ko'p qismi ichimdagi aralashlikdan kelib chiqqanini angladim. Bu hayotdan nima istayotganimni bilmasdim. Qaysi tomonga burilishni ham bilmasdim. Va ichimda bir ovoz hamma narsani allaqachon hal qilib bo'lishim kerakligini, boshqalar hammasini bilganday tuyulishini, men esa hali ham shu tuman ichida sarson bo'lib yurganimda jiddiy bir nuqson borligini aytardi. Ba'zida jimlik meni ichimdan yeyotgandek tuyuladi. Bo'shliqga tikilib qolish. Xayolparastlik, lekin ayni paytda shu yerdaman. Xuddi hushsizday. O'zimni butun vujudim bilan shu yerdaman deb ko'rsataman, aslida esa ongim lahzalarni, so'zlarni, manzaralarni aylantirib turadi. O'zimni hissiy jihatdan o'ta qotib qolgandek his qilayman. Na tepalik, na pastlik, bir tekis. Vaqtning o'tayotganini ham sezmay qolganman, hatto dushanbadan yakshanbagacha o'tadigan kunlarni ham. Haqiqatan ham bog'lanmagan narsangni boshdan kechirish shunday bo'lsa kerakmi? Bilaman, hayot faqat lazzatdan iborat bo'lishi kerak emas, va odamlar nima deyishmasin, bu yolg'iz bir safar bo'lishi mumkin. Lekin mening hayotim doim shunday bo'lib keldi. Kuzataman va esda qoldiraman. Aralashishga harakat qilaman, lekin mos kelmayman. Buning haqiqiy davosi yo'q, shunchaki yashab ko'rish kerak, xoh bu imtihon bo'lsin, xoh ustimdan yozilgan rol, toki Alloh mening qissamni o'zgartirmaguncha. Haqiqatan ham qiynalayapman va chiqish yo'lini ko'rmayapman. Yaxshi bir hayot kechirishni, o'qishni, halol ish topishni, oila qurishni xohlayman. Lekin bularning hammasi uzoqdagi tushdek. Biror kelajakni tasavvur qilolmayman. Alloh bizga, o'zini yo'qotib qo'ygan barchamizga yengillik bersin.