Yana Iymonimni Topish: Tushkun yurakning faryodi

Assalomu alaykum hammaga, Bilsam, bu yerda bunday ulashish biroz g'aroyib bo'lishi mumkin, lekin chin dildan maslahat qidiryapman. Bir necha yil avval Islomdagi ishonchim so'ndi, o'shandan beri oilam oldida o'zimni hali ham amal qilayotgandek ko'rsatib kelyapman. Besh vaqt namozni o'qiyman-u, lekin qalbim bo'sh – shunchaki harakatlar qilaman, hech qanday bog'liqlik sezmayman. Yaqinda oilam bilan Umraga bordim va bu safar uzoq vaqtdan beri yana ishonishga eng yaqin bo'lgan pallam bo'ldi. Ammo asosan, vijdon azobi menga ustun keldi. Turli tabaqalardan bo'lgan odamlar bir marta borish uchun katta qurbonliklar qilishayotganini ko'rib turardim, men esa shunchalik osonlik bilan ne'matlanganman, lekin qalbimda chin mo'min emasman. Qanday qilib yana ishonishni boshlashni so'rayapman, chunki hech qachon oilamga ochilishga jur'at qilmaganman. Ular mehribon odamlar, lekin juda dindorlar, va ular meni qayerdan kelganimni tushunishlaridan qo'rqaman. Agar onamga endi Allohga ishonmasligimni aytsam, bu uning yuragini pora-pora qilardi – rostini aytsam, u mening butunlay voz kechmaganimning yagona sababi. Ular meni “tuzatish” uchun haddan ortiq urinishib, oxir-oqibat meni battar uzoqlashtirib qo'yishlaridan cho'chiyman. Shu paytgacha sinab ko'rganlarim: - Imkon qadar Islomiy ma'ruzalar tinglayman. - Qur'onning aniq tarjimasini boshidan oxirigacha o'qib chiqdim. - Masjid tadbirlariga borib, jamiyatda faolroq bo'lishga harakat qilyapman. Kechiring, agar bu tartibsiz tuyulsa. Buni ko'z yoshlarim bilan va ichimda bo'ronli tuyg'ular bilan yozyapman. Agar kimdir shunga o'xshash narsani boshidan kechirgan bo'lsa, maslahatingizdan juda minnatdor bo'lardim. O'qiganingiz uchun jazakumullohu xayron.