O‘zimni qotib qolgandek his qilyapman va imonim past, lekin u hali bor

Assalomu alaykum. Bilasizmi, har bir kun boshqasiga shunchaki qo‘shilib ketaveradi. Nima qilish kerakligini yoki qayerga ketayotganimni bilmayman. Bu meni chindan ham bezovta qila boshladi. Hech qachon katta hayot rejasi tuzmaganman, endi esa harakat qilishga ham kuch topolmayapman. Uyqum buzilib ketgan, chunki nega ovora bo‘lish kerak? Ertangi kun ham xuddi shu takror bo‘ladi. O‘zimni go‘yo chuqurga tushib qolgandek his qilyapman va chiqish yo‘lini endi ko‘rolmayapman. Kun bo‘yi nasheedlar yoki shunchaki fon ovozlarini tinglayman-rostini aytsam, musiqaga unchalik qiziqmayman, lekin bu miyamni chalg‘itishdan saqlaydi. Atrofimda odamlar bor, lekin ular haqiqiy do‘stlar emas, faqat o‘zlariga qulay bo‘lganda vaqt o‘tkazadigan tanishlar. Ota-onam yoki aka-ukalarim bilan deyarli gaplashmayman. Tashqaridan qarasam, o‘zimni yaxshi tutayotgandek ko‘rinaman. Ammo ijtimoiy hayotim yo‘q. Ko‘p zerikaman, lekin vaqt qandaydir o‘tib ketaveradi. Juda ko‘p rad javoblaridan keyin ish qidirishni to‘xtatdim-bu umidimni so‘ndirdi. Imonim avvalgidek emas, orqaga ketdim, lekin Allohni hali ham sevaman, hatto harakatlarim buni ko‘rsatmasa ham. Oldin zavqlanadigan narsalarim endi menga tinchlik bermayapti. Tashqariga deyarli chiqmayman, chunki buning ma'nosi yo‘q. O‘zimni shunchaki qotib qolgandek his qilyapman, go‘yo oldinga yo‘l yo‘q.