Hammasini buzib qo‘ydim, endi qotib qoldim
Assalomu alaykum. Bilaman, bu to‘g‘ridan-to‘g‘ri Islomga aloqador ko‘rinmasligi mumkin, lekin shunchalik yuragim og‘irki, Allohdan shunchaki hammasini tuzatib berishini tilayman, garchi hammasi mening aybim ekanini bilsam ham. To‘g‘risi, qanday qilib bu tuzalishi mumkinligini ko‘rmayapman. Mening eng katta kurashim doim o‘zimga bo‘lgan ishonchsizligim bo‘lgan. Ular meni o‘zimga ishongan va haqiqiy insondek his qilishimga to‘sqinlik qilgan. Bolaligimda hech qachon ishonchsiz bo‘lmaganman, lekin o‘spirinlik chog‘imda hammasi o‘zgardi. O‘shanda mehnatsevar, sog‘lom bola bo‘lishdan to‘xtadim. Depressiya va xavotir meni egallab oldi va hayotga bo‘lgan qarashimni butunlay buzdi. O‘spirinligimning oxirlarida biroz yengil tortdim, chunki vaqt o‘tishi bilan ba’zi narsalarni qabul qila boshladim. Alloh har kimni mukammal yaratishini bilish menga taskin berdi. Shunday qilib, yuzimni yoqtirmasam ham, Alloh yoqtirardi, chunki meni yaratuvchi Uning O‘zi. Ammo keyin dahshatli narsani angladim – yuzimda yoqtirmagan hamma narsa Allohning yaratgani emas edi. Bu o‘z qo‘lim bilan qilgan ishim edi. Jag‘im ichkariga botgan va bolalikdagi rasmlarimga qarasam, yomon odatlarga boshlagan aniq vaqtni ko‘raman. 11 yoshimda ovqatlanish va ichish paytida og‘izdan nafas olishni boshladim. Kimdir shunday qilganini ko‘rib, menga qulay tuyuldi (ahmoqona, bilaman, lekin qachon boshlaganimni aniq eslayman). Rasmlarda darhol farqni ko‘rish mumkin. Mening turishim juda yomon edi, 14 yoshdan 20 yoshgacha deyarli har kuni tuni bilan uxlamasdim, arzimas ovqatlar yerdim, hech qachon mashq qilmasdim – men ota-onamning gapiga kirmaydigan juda itoatsiz bola edim. O‘zimga ishonchsizlik his qilganimda, tish qavslarini olib berishlarini yolvorardim, qo‘pol va talabchan bo‘lib, ularning qimmatligi yoki faqat tashqi ko‘rinish uchun xohlayotganim haqida o‘ylamasdim. Tish qavslari va tish oldirish aslida vaziyatni yomonlashtirishi mumkinligini bilmasdim. Bularning hammasi jiddiy jag‘ botishi, haqiqiy tibbiy muammoga olib keldi. Xunuk bo‘lish muammo emas, lekin ichkariga botgan jag‘ jarrohlikni talab qilishi mumkin. Yuragim ezilib ketdi, chunki bu shunchaki xayolimda emas edi – o‘zimni xunuk qilib qo‘yganim uchun ishonchsiz bo‘lib qoldim. Va buning hammasi mening aybim. Alloh menga oddiy yuz bergan edi, men esa noshukurlik va nosog‘lom turmush tarzi bilan uni buzib qo‘ydim. Ilgari hamma narsa Allohning xohishi bilan bo‘lishidan taskin topardim, lekin men bunga ega edim va uni yo‘q qildim. Qur’onda Niso surasida: "Senga yetgan har qanday yaxshilik Allohdan, yetgan har qanday yomonlik esa o‘zingdandir", deyilgan – va men o‘zimga juda ko‘p zarar yetkazdim. Shunchaki Alloh hammasini tuzatib bersa edi, lekin hammasini buzib qo‘ydim. Endi ishonchsizlik qilishga haqiqiy sababim bor. Nima qilishni bilmayman. Jarrohlikni juda xohlamayman, lekin qanday dahshatli odam bo‘lganimni aks ettiruvchi bu yuz bilan qotib qoldim. Hech qachon noshukur bo‘lganimdan juda afsusdaman. Musulmon sifatida, o‘z aybing bilan bo‘lgan narsa bilan qanday kurashish mumkin? Harakat qilmasdan (jarrohlikdan juda qo‘rqaman) yechim topish uchun duo qilish "tuyangizni bog‘lamaslik" hisoblanadimi?