Oila Haqiqiy Iymondan Uzoqda Turganida Yuragim Sinib Qoldi

Assalamu alaikum, hammaga. Meni Islom deb o'ylagan boshqa diniy oqimga ergashgan oilada tarbiyaladilar. Bu menga katta muammo bo'lib ko'rinmagan, to men katta bo'lguncha. Yoshligimda, taxminan 12-13 yoshimda, Allohga bo'lgan iymonimda shubhalanib qoldim, shuning uchun islom olimlari va ma'ruzachilarni tinglashni boshladim. Alhamdulillah, iymonim qayta tiklandi - lekin o'sha paytlarda amaliyotda ko'p bo'lmagan edim. Oilam har doim o'z yo'llari haqiqiy Islom ekanligini o'rgatdi, lekin chuqur o'rganib chiqqanimda uning xatolarini ko'rdim va Alhamdulillah haqiqiy Dinimga qaytdim. Endi kattaman va hislarimni yashirib yurganman. Ular dinga nisbatan juda bo'sh edilar va men ham shunday ekanimni o'ylashdi. Yaqinda, Alloh meni Islomga yaqinlashtirdi va onamga shubhalarimni o'rtoqlashishni boshladim, uning yo'li noto'g'ri bo'lishi mumkinligiga nozik ishoralar qildim. Menga unga aniq dalillar ko'rsatdim, masalan, Iso A.Sning qaytishi haqidagi hadis va u samolarga ko'tarilgan Qur'on oyatlarini. U rad etadi, tarjimalar xato yoki bu daraja haqida, tom ma'noda emas deb aytadi - hatto Allohning so'zlari ravshan bo'lsa ham. Munozaralarni bo'lishish ham yordam bermaydi; u ularni oddiy e'tiborsiz qoldiradi. Bu chinakam og'riyapti. Mening oilam ularning guruhiga nisbatan ta'qiblar bo'lgan joydan keladi, shuning uchun ular qattiqroq yopishadi. Ular yuqori ma'lumotli emaslar va mantiqdan ko'ra shaxsiy hikoyalarga ko'proq tayanadilar. Ularni haqiqatdan ko'r bo'lib qolganda ko'rish qiyin. Men ularning oxirati uchun qo'rqaman va har kuni Alloh ularni hidoyat qilishi uchun duo qilaman. Ularni johillikda qolganda tomosha qilish og'riqli, lekin Allohning rahmatidan umid uzmayman.