Holatimdan charchab qoldim - iltimos, yo'l-yo'riq bering.

Ассалому алейкум. Мен 24 ёшдаман, аёлман, катта қаронингыз билан яшайман, улар аниқ ва қадимий ғояларга эга. Яқинда университетни тамомладим, аммо ҳали ишсизман - мени излаган ингичка иш жойларига мурожаат қилдим, лекин ҳали ҳеч нарса бўлмади. Энг асосий озиқ-овқат ва ижарани фақат ота-онам тегишли қилиб берадилар, шунинг учун кийим ёки бошқа нарсалар учун пулим йўқ. Мен факатан камбағалман, уларга боғлиқ эканам мен. Мен туғилган жойда кузатилиши керак бўлган тик шўрвадан халос бўлиб, оила қуриш ва янги тарих бўйича бошламан деб умид қиляпман, аммо ота-онам мени ўзим жойдошлар орасида кўрик ёзишга, ҳатто маҳаллада мўйиндагидан ташқари чиқишимга имконият беришмайди. Улар онлайнда эркаклар билан мулоқот қилишимни ёки кимгадир учрашишимни истамайдилар, қайси бир потенциал оилавий муносабатга мўлжалиниб эса, уларнинг гаплари осонсида инсонларни қўрқитади. Улар ўз стандартларига кўра "мўлча" оилавий муносабатларни изламоқда. Мен улардан бошқача кўраман - мен амбицияли, очиқ ақлли, ишончли, сабрли ва расизмга қарши кудратлиман. Нима қилишим кераклигини самими билан билмайман. Мен бундан кенглар ва ўрганишдан бошқа илдамкаслана бошладим. Мен намоз ўқиман ва дуа қиламан, лекин бу билан ҳамма нарса ўзгармади ва мен янада умидсиз бўлаяпман. Агар бу бундан яхшиланмаса, мен депрессияга тушиб қолишимдан қўрқяпман. Менга ҳар қандай амалий тавсия, дуа ёки иш пайдо қилиш, бироз мустақиллик касб этиш ёки оилавий муаммони ота-оналаримни эҳтиёт қилиш, лекин ўз келажагимни ҳам ҳисобга оладиган тарзда яқинлашиш учун қандай ҳаракатларга жуда миннатдор бўламан. Ҳар қандай ёрдам учун Жазакаллоҳ хайр.