Ummahdagi irqi ta’qibdan umidsizlikka tushib qoldim - Iltimos, duolarimda meni eslang.

Ассаламу алайкум. Мен ислорга бир йилдан ортиқ вақт аввал ҳавола бўлдим, алҳамдулилла, ва диним билан жуда жиддий бўлишга ҳаракат қилдим. Намоз ўқишни ўргандим, кийинишда янада кўпроқ скром бўлдим ва ҳижааб кийишни басталадим, ҳаром муносабатлар ва ёмон таъсирлардан четлашдим, мусулмон дўстларимни эди, ва ўқиш билан вақт ўтказдим. Оилавий ишлар баъзан душворликлар туғдирди, лекин мен иштирокдан узилмадим. Овозимни қайта кўриб, диним шундай мустаҳкам эмас эди, деб ўйлайман, лекин мен ҳаракат қиляпдим. Мен августда коллежга кирдим ва шунда барча нарсалар жуда ёмонлашди. Мен бундан кейин динимда ўсишни давом эттиришдан жуда хурсанд эдим - режаларим бор эди, жуда яхши мусулмон хаворадам (ҳали ҳам яқин қуруқчимиз), ва МСА га қўшилдим. Лекен биринчи ҳафтада, мусулмон халқдан расизмни кўрдим, жуда бундан олдин кўрилмаган усулда. Мен қизил американман, шунинг учун расизмни яхши биламан, лекин бу ҳамма Muslimsдан соғлом ратлар келаётганини кўриш, ва бунча очиқ-ойдин - шунчаки бошқа нарса бўлди. Бу мендан жуда ноқулай бўлиб, мен иштирок этишни тўхтатдим. Коллежга ўтказиш жуда вақт талаб қилар эди, ва ушбу жамоатни йўқотиш менинг пижобимни етиб борди. Энди мен ўзимни йўқотган ҳис қиламан. Мен келганда кимлигимни танимайман. Мен Аллоҳ ﷻ ва унинг Пайғамбари ﷺни севаман, аммо шундан кейин ўзимни қайтадан йўлга қўйишда қийналаётганимни ҳис қиламан, айниқса бу мактабда. Иложи бўлса, мени дуоларингизда ёдда тутисиз деб умид қиламан, мен эса кейинги қандай иш қилишимни аниқлашга ҳаракат қиламан.