Shaxsiy joy yo‘qligidan charchadim

Assalomu alaykum. Rostdan ham qayerdan boshlashni bilmayman, lekin buni ichimda uzoq vaqt saqlaganim uchun chiqarib tashlashim kerak. Hozir yashayotgan joyimni chin dildan yomon ko‘raman. Bu ota-onam va ukalarim bilan birga yashaydigan kichkina kvartira, va mening o‘z xonam yo‘q. Men yashash xonasida uxlayman, ukalarim bilan bir karavotda. Hech qanday shaxsiy hayot yo‘q – yopiladigan eshik yo‘q, o‘zimga tegishli burchak yo‘q, kerak bo‘lganda yolg‘iz qoladigan joy yo‘q. Ba’zilar meni noshukur deb o‘ylashi mumkin, lekin men hashamat so‘ramayapman. Men shunchaki oddiy shaxsiy joyni xohlayman: uzoq kundan keyin uyga kelib, eshikni yopib, dam oladigan, namoz o‘qiydigan, o‘qiydigan, duo qiladigan, yig‘laydigan yoki shunchaki atrofda hech kim bo‘lmasdan yotadigan joyni. Men har doim o‘z xonam bo‘lishini orzu qilganman. Uni bezashni, ranglarini tanlashni, o‘z karavotim va stolim bo‘lishini xohlayman – o‘zimnikidek his qiladigan joy. O‘z yoshimdagilarning xonalarini tartibga solayotganini, do‘stlarini taklif qilayotganini ko‘raman va bu og‘ritadi. Menda ham shunday bo‘lishini istardim. Kvartiraning o‘zi ham stressli bo‘ldi. Qo‘shnilar har soatda shovqin qilishadi – musiqa, taqillatish, do‘ng‘illash – va uxlash yoki dam olish qiyin. Oldingi yuqori qavatdagi qo‘shnining holati baqiriq va taqillatish bilan travmatik edi, va hozir ham kutilmagan tovushlar meni xavotirga soladi. Elektr muammolari ham bo‘ldi; elektr uzilishlari, kommunal uskunalarga zarar yetishi o‘nlab odamlarga ta’sir qildi. Har doim nimadir noto‘g‘ri bo‘lgandek tuyuladi. Va tashqarida yurishni va atrofda notanish odamlar borligini bilishni yomon ko‘raman. Men oilam o‘z joyimizga ega bo‘ladigan uyni xohlayman. Yaqinda biz 2 xonali uyni topdik, uni onam o‘ylayotgan shunga o‘xshash kvartiradan taxminan $600 arzonroq ijaraga olish mumkin edi. Do‘stim u yerda yashagan va xonalar katta ekanligini aytdi. Uy menga o‘z xonamni berar edi. Men juda xursand bo‘ldim. Lekin onam ko‘chishni xohlamayapti. U uylardagi xonalar kichikroq bo‘lishi mumkinligini aytadi, ukalarim uyda yolg‘iz qolishidan xavotirlanadi, uy ularning maktabidan 7 daqiqa uzoqroq yurish masofasida ekanligini va faqat bitta hojatxona borligini ta’kidlaydi. Men uning mulohazalarini tushunaman. U mening ota-onam va men o‘ylamagan narsalarni o‘ylaydi. Lekin his-tuyg‘ularim deyarli ahamiyatsizdek tuyulishi og‘ritadi. Men u bilan yana gaplashishga harakat qildim, va u o‘z qarorida turib oldi, hatto yoshini donolik isboti sifatida keltirdi. Men uning hayot tajribasi ko‘proq ekanini tushunaman, lekin ba’zida yoshi katta bo‘lish his-tuyg‘ularimni e’tiborsiz qoldirish degani kabi tuyuladi. Bu kvartirada meni chinakamiga ta’sir qilgan narsalar bor, va ota-onam qanchalik ta’sir qilganini hech qachon to‘liq tushunmagan deb o‘ylayman. Bir marta onam menga agar yoqmasa, ko‘chib ketishimni aytdi. Lekin men yoshman – buni qanday qilishim kerak? Menda pul ham, mustaqillik ham yo‘q. Buni eshitish befoyda tuyuladi, chunki u men qila olmasligimni biladi. Men bu haqda ko‘p marta yig‘laganman. Kechalari o‘tirib, o‘z xonamni qanchalik xohlashimni va o‘zimni qanchalik qamalgan his qilishimni o‘ylaganman. Va istehzo shundaki, yig‘lashim kerak bo‘lganda, menda shaxsiy joy yo‘q – men yashash xonasidaman. Bu odamlar tushungandan ko‘ra ko‘proq og‘ritadi. Men ham o‘z yoshimdagilarga nisbatan nimanidir o‘tkazib yuborayotgandek his qilaman. Katta ijtimoiy hayotim yoki doimiy do‘stlarim yo‘q. Men ishlashga, pul topishga, kelajagimni aniqlashga va dinimga yaqinlashishga harakat qilyapman, chunki ruhiy jihatdan o‘zim xohlagan joyda emasman. Ba’zida bu dunyoda men uchun hech qanday yaxshilik yo‘q, hammasi keyingi hayotda – bu mukammal bo‘lardi – lekin hozir qiyin deb o‘ylayman. Odamlar orasida bo‘lganimda quvnoq ko‘rinaman, lekin ichimda uy deb atamaydigan joyga qaytishim kerakligini bilish kunimni buzadi. Qaniydi, meniki bo‘ladigan, ruhan quvvat oladigan joy bo‘lsa. Buning o‘rniga, men qochishni xohlagan muhitga qaytaman. Bilaman, boshqalarning ahvoli yomonroq, va shukur qiladigan narsalarim bor. Lekin baxtsiz ekanimni tan olishimga ruxsat bor. Oddiy shaxsiy hayot uchun katta bo‘lishimni kutishdan charchadim. Boshqalar men juda xohlagan narsaga ega bo‘layotganini ko‘rishdan charchadim, hayotim esa joyida qotib qolgandek tuyuladi. O‘z yashash sharoitim haqidagi fikrlarim ahamiyatsizdek tuyulishidan charchadim. Vallohi, bu og‘ritadi. Men yaxshiroq yashash sharoiti uchun duo qildim – hatto hashamat emas. Hali bo‘lmadi, lekin Allohning rejalariga ishonaman. Uning har doim boshimdan kechirganlarim va barcha travmalarimdan xabardor ekanini bilish menga taskin beradi. Albatta hayot faqat yashirin azob-uqubat emas. Balki tez orada uzoqqa kollejga boraman va nihoyat o‘z joyimga ega bo‘laman. Balki oilam ko‘chadi. Balki o‘z uyimni sotib olishga pulim yetadi. Bilmayman. Hozir men tinch tuyuladigan uyni va o‘zimnikidek tuyuladigan xonani juda xohlayman. Agar tushunmasangiz, mayli. Rozi bo‘lishingiz yoki mukammal tushunishingiz shart emas. Lekin salbiy bo‘lsangiz, e’tiborsiz qoldirsangiz yoki tushunishga harakat qilmasdan meni erka deb atasangiz, iltimos, hech narsa demang. Men yengillashish uchun yozyapman, o‘zimni yomonroq his qilish uchun emas. Men shunchaki tinchlik, shaxsiy hayot va o‘zimniki deb ataydigan joyni juda xohlayman. Buni yozayotganimda ko‘z yoshlarim oqmoqda.