Bir umrlik kasallik va o‘qishdagi qiyinchiliklardan charchadim

Kichikligimdan beri bir kasallik bilan yashayman. O‘shanda unchalik yomon emasdi, lekin yillar o‘tgan sari og‘irlashdi. Hozir 24 yoshdaman va bu kasallik kundalik hayotimga juda ta’sir qiladi. Menda bor narsaning aniq davosi yo‘q. Bolalikdan beri son-sanoqsiz duolar qildim, kasalxonalarga bordim, ko‘plab shifokorlarni ko‘rdim, hamma narsani sinab ko‘rdim. Kichikligimda bu miyamga u qadar ta’sir qilmasdi, lekin sog‘lom bo‘lishni hali ham orzu qilardim. 18 yoshdan keyin ishlar ancha og‘irlashdi. Kasalligim ancha yomonlashdi va o‘zimga bo‘lgan ishonchimni yo‘qotdim. Ruhan ezilgandek his qilardim. Bu yoshda kelajagingni qurishni, hayotingni rejalashtirishni, o‘qishni, biror narsaga intilishni boshlashing kerak. Maktabga qaytishga harakat qildim, lekin ahvolim har bir qadamni shunchalik qiyinlashtirdiki, o‘qishni tashlashga majbur bo‘ldim. Keyin shogirdlik va ish qidirib ko‘rdim, garchi kasalligim kundalik ishlarni qiyinlashtirsa ham. Bir muddat qidirdim, bir joyda ozgina ishladim, lekin xo‘jayin maoshimni aldamoqchi bo‘ldi, shuning uchun ketdim. O‘shandan beri yana adashib, yo‘l topishga harakat qilyapman. Musulmon sifatida har doim umid bilan yashardim. Aytishlaricha, Alloh yo so‘ragan narsangni beradi, yoki keyinchalik yaxshiroq narsa beradi. Yillar davomida duo qildim - shifo, yengillik, kelajagim uchun. Tahajjud, zikr, sabr… lekin hech narsa yaxshilanmayotganga o‘xshaydi. So‘nggi 6 yil ichida, 18 yoshimdan beri, hech narsa yaxshilanmadi. Sog‘ligim ham, pul holatim ham, o‘zimga ishonchim ham. Boshqalarga qarasam, ular o‘zlarining yaxshiroq variantiga aylanishayotganini ko‘raman. Ular o‘qiydi, biznes boshlaydi, oila quradi, farzandli bo‘ladi, maqsadlarga erishadi. Keyin o‘zimga qarab: “Sen hatto to‘g‘ri yashay olmaysan. O‘zingni ham parvarish qilolmaisan”, deb o‘ylayman. Har doim bir kun kelib oila qurishni orzu qilardim. Bolaligimdan yaxshi turmush o‘rtoq topishni va farzandlar ko‘rishni, hamma kabi kelajak qurishni xohlardim. Lekin hozir hayot faqat cheksiz og‘riq va kurashday tuyuladi. Hech narsa umid qilganimdek ketmayapti. Ba’zida halol, hayotim tugashini va nihoyat dam olishni orzu qilaman. Ruhan charchadim. Charchadim. Hech qanday motivatsiya qolmagan, maqsad yo‘q, faqat muammolar. Buni ichimdan chiqarib yubormoqchi edim. Agar kimdir maslahat bersa yoki shunga o‘xshash narsani boshdan kechirgan bo‘lsa, eshitsam minnatdor bo‘lardim.