Cherkovga borish, lekin yashirincha musulmon bo‘lish – to‘g‘ri yo‘l tutyapmanmi?

Assalomu alaykum hammaga. Islonga kirish yo‘lim biroz noodatiy bo‘lgan, va men bu yerda yangi emasman (faqat yangi akkauntdan foydalanyapman). InshaAlloh bir kun kelib meni Islonga nima jalb qilgani va nega uni qabul qilganimni aytib beraman. Ammo hozircha, muammo shundaki, oilam (singlimdan tashqari) nasroniylikni tashlab musulmon bo‘lishimga qarshi. Bir katta janjaldan so‘ng, tushundimki, har yakshanba ular bilan cherkovga borishga majbur qilinar ekanman, ibodatlarimni yashirincha bajarishim kerak. To‘g‘ridan-to‘g‘ri borishdan bosh tortib, nima bo‘lsa ham men musulmonman deb e’lon qilish orqali ko‘proq janjal chiqarishni xavf ostiga qo‘ya olmayman. Shuning uchun hozircha, ochiqdan-ochiq musulmon bo‘lib yashay olmagunimcha, ehtiyotkorlik bilan amal qilaman. Bu degani, har hafta ular bilan cherkovga boraman. Cherkovda bo‘lganimda, hech qachon ibodat yoki sajdaga qo‘shilmayman, chunki bu shirk bo‘lib tuyuladi. Lekin non va sharob marosimi meni juda qiynardi. (U shunday ko‘rinadi: [rasm havolasi]) Avvaliga undan qochish qiyin edi – non bir gap, ammo ichimlik kattaroq muammo bo‘lib tuyuldi. Ular uni Isoning qoni ramzi sifatida ko‘rib, shifo va himoya bilan bog‘lashgani uchun, niyatim bo‘lmasa ham, bu shirkdek tuyulardi. Bir necha hafta o‘tgach, bu marosimdan qanday qochishni o‘ylab topdim. Cherkovga borishdan oldin cho‘ntagimga salfetka va to‘g‘nag‘ich solib qo‘yaman. Ibodat paytida to‘g‘nag‘ich bilan piyolachaga teshik ochib, suyuqlikni cho‘ntagimdagi salfetkaga shimdiraman. So‘ng marosim bo‘layotganda, piyolani bo‘sh ekanini yashiradigan qilib ushlayman. Nonga kelsak, kaftimdagi nam bilan uni yumshatib, sindirganimda bo‘lagim buklanib qoladi – shunday qilib, uni yegandek ko‘rinish berish oson bo‘ladi. Bularning hammasi bilan kurashish bir gap, ammo so‘nggi paytlarda tanishlarim meni haqiqiy musulmon emas, cherkovga borganim uchun hali ham nasroniy deb aytishyapti. Taxminan bir hafta davomida men shunchaki modaga ergashayotganim haqida ishoralar bo‘ldi. Bu meni jahlimni chiqardi, chunki qancha tushuntirishga urinmayin, shubhali qarashlar to‘xtamasdi, go‘yo yuzimni saqlash uchun yolg‘on gapirayotgandek. Bu mish-mishlar yanada kattaroq tashvish tug‘dirdi: endi ko‘pchilik mening musulmon ekanimni biladi (hatto ba’zilar buni soxta deb hisoblasa ham). Cherkovdan kimdir oilamga mening aslida qatnashmayotganimni aytib qo‘yishidan qo‘rqaman. Buni aniqlash uchun ularga ko‘p izlanish kerak emas – mening onlayn akkauntlarim asosan Islom haqida, din va siyratni o‘rganayotgan daftarlarim, eski marvarid shodasidan yasalgan qo‘lda tayyorlangan tasbihim, ular bergan xoch taqinchoqlarini taqmayman yoki saqlamayman, va telefonda Qur’on bor. Ba’zi kunlari o‘zimga eslataman: sahobalarning ba’zilari yashirincha amal qilgan paytlarida bundan ham og‘irroq sinovlarga duch kelishgan, shuning uchun o‘zimni osonroq sinovga loyiq deb hisoblamasligim kerak. Boshqa kunlari, birorta odam hamma narsani oshkor qilsa nima bo‘larkin deb o‘ylayman. Darhaqiqat, tirikchiligim xavf ostida qolsa ham, bu dindan chiqishni xohlamayman. Xo‘sh, boshqalar aytgan gaplarga e’tibor bermay, ochiq yashay oladigan hayot qurishga e’tibor qaratishim kerakmi? Yoki ba’zilar maslahat berganidek, mustaqil bo‘lmagunimcha ‘tavba qilgandek’ ko‘rinish uchun cherkovdagi amallarga qatnashishim kerakmi?