Ассалому алайкум - Мен барча нарсамни йўқотганимдай ҳис қиламан
Ассалому алайкум. Нимадан бошлашни жуда билмайман. Ота-онам, бу ўтган йил жуда қийин бўлди, мен Исломни амалга оширишдан четлашдим, ҳатто барчасига шубҳаланганим ҳақиқат. Уйимда доимий шубҳалар ва ўйлар бор - одатий шубҳалар эмас, бу қандайдир тўлиқ бошқа даражада. Бу шунчалик ёмонлашдики, соғлигим ҳам зарар кўрди. Мен базавий вазифаларда ҳам муштрак бўламан, чунки ақлим нарсаларни унутиб қўйади, мен хатолар қилиб қоляпман, жисман эса ёмонлашяпман. Маънавий ҳолатим жуда ёмон, ҳар куни мактабга бориш жуда жадал - чунки ижтимоий анксиетам анча ёмонлашди. Мен йўлдан чиқиб кетдим. Юрақ ва ақлим регрета ва гапира олмайдиган нарсалар билан тяжелейди. Яқинда мен шундай ўйларга эга бўлаяпманки, хотиним учун нафсими тугатишни хоҳламан, чунки чиқиш йўлини кўраолмаяпман. Мен аниқ фикрлаш қобилиятимни йўқотаяпман ва доим орқада қоляпман. Стресс ва азоб жуда кўп. Менда кўп муаммолар бор ва уларни ҳал қилиш учун кам вақт. Иттифоқдаги энг мураккаб имтиҳонларим келяпти ва ўқиш учун мотивациям йўқ, ҳатто мактабда қолишга ҳам. Мен мағлубиятдан қорқяпман ва оиламни мухташамам - уларга керакман, лекин ўзимга ёрдам беролмасам, улар учун қандай қилиб локомотива бўлишни ҳам билмайман. Ҳозирда орзуларим ёки мақсадларим йўқ, фақат бу доимий берилиб кетиш истаги. Илтимос, менга ёрдам керак. Мен ота-онамни хиёнат қилишни истамайман, ва бу холатда абадий қолишни истамайман. Агар кимдир динимни тиклаш, шаддий шубҳалар билан муҳокама қилиш ёки психик соғлиқ ва вафот этиш фикрлари билан курашишда ёрдам бериш бўйича маслаҳат берса, жуда миннатдорман. ЖазакАллоҳ хайр.