Aziz Onam Uchun Duo So‘rayman
Assalomu alaykum aziz birodarlar, Qalbim ezilib ketmoqda. Onam chin dindor musulmon edi – haj qilgan, hech bir namozni qoldirmagan, har sajdada xushu bilan turardi. Ammo uch yil avval hammasi o‘zgardi. Akamga bipolyar buzuqlik tashxisi qo‘yildi va u giyohvand moddalarni iste'mol qilganini bilib qoldik. Onam asta-sekin yemirildi. Internetdan qidira boshladi, uning tuzalishidan umid uzdi va Allohdan gumon qila boshladi. Keyin namoz o‘qishni, zikr qilishni to‘xtatdi, hatto norozilik hissi paydo bo‘ldi (nega namoz o‘qimayotganini so‘raganimda, qila olmasligini aytardi; bir marta nega o‘z bolasi kasal bo‘lgani-yu, boshqalarning bolalari sog‘lom ekanini so‘rab yurganini tan oldi). Oxiri, akam tuzaldi – dorilar yordam berdi va hozir u normal hayot kechirmoqda – lekin onamning ahvoli yanada yomonlashdi. U hali ham namoz o‘qimaydi va tushkunlikdan chiqa olmayapti. Men o‘zimni aybdor his qilaman, chunki men chet elda yashayman, u esa otam va akam bilan birga. U deyarli o‘rnidan turmaydi; uni yurishga va ovqatlanishga majburlashlari kerak. U g‘alati narsalarni aytadi, masalan, bir tush tufayli o‘lishini aytadi va o‘limdan juda qo‘rqadi. Otam va akam unga yumshoq muomala qilishadi, shuning uchun charchaganlarida uni shu holatda qoldirishadi. Lekin men mehmonga borganimda, qattiqroq yondashaman. Men "yo‘q" deganiga qaramayman – ovozimni ko‘tarib, ovqat yeyishi, tashqariga chiqishi, namoz o‘qishi uchun uni majburlayman, hatto u meni la'natlasa ham. Va men o‘zgarishni ko‘raman: bir hafta o‘tgach, u o‘zi harakatlana boshlaydi. Ammo men ketganimdan keyin, u yana yomonlashadi. Qattiqqo‘l bo‘lishga majbur ekanimdan nafratlanaman, lekin bu yordam berayotganga o‘xshaydi. Noto‘g‘ri qilyapmanmi? Xushmuomala bo‘lib, samara bermasligini bilib turishim kerakmi? Iltimos, menga maslahat kerak. Onam uchun duo qiling – Alloh uni to‘g‘ri yo‘lga qaytarsin va bu sinov orqali unga hikmat bersin. O‘qiganingiz uchun Jazakumullohu xayran.